hints_of_bliss_in_nihility

2006-03-25T13:18:00.000+03:30

ميگن ، خوب نيست آدمها به هم دل ببندند

ولي اگر چشمها به هم دل بستن چي؟؟؟
اگر دستها به هم دل بستن؟
اگر دلها به هم دل بستن چي؟
اصلا اگر اينجوريه خدا براي چي دل رو خلق كرده ؟
.
! شنيدي يكي هميشه ميگه : مواظب آدميتت باش كه رو دست دلت رو نخوره . و برعكس

! ولي من نشنيدم

.تو هم نشنو

2006-03-21T02:11:00.000+03:30

...جاي سال كهنه بخير...
.
!!!ياد سال نو خالي

2006-02-25T06:40:00.000+03:30

سرمای بی وفایی
خزید درپشت چشمهای مصلوبم
در گذشت پیکرم
بر بو ته های وحشت
در بستر این سردابه ی انتظار
نم کشید قلب چوبی ام
کوریده این که میتپد گویی
افسرد روح عبوس غنچه های بوسه ی تردید
اما هنوز هم
انبوه شوم روزنه های سکوت را وسعتی نیست

...
!بیچاره دل

2006-01-05T10:13:00.000+03:30

2006-01-01T08:59:00.000+03:30

بلا تکلیف ... مثل آدمی که از دنیایی به دنیایی که همیشه ازش میترسیده بردنش... واقعیت ها عجیب وحشتناک اند... هیچ وقت دوست نداشتم این واقعیت ها رو ببینم و بدونم ... اما سرم آمد ... این دنیایی که توش آمدم را نمیشناسم ... آدمها از ناشناخته ها میترسند و من هم
.
مثل همون پازل پانصد تکه ای که چندین بار رفتم و نگاهش کردم ، به هر کسی که برای کسی می خواست هدیه بخرد اون پازل پانصد تکه ای رو که فرشته ای سر به چیزی شبیه تار که توی دستش هست تکیه داده ... وای ی ی ی که چه قدر اون تصویر قشنگ بود ... مثل همون تکه تکه تکه تکه تکه تکه ... یه روزی می خرمش و تکه هایش را کنار هم میچینم .... و می دانم به غیر از دو دستانم دست دیگری نیست که همراهیم کند
.
خوب امروز خیلی حرف زدم ... اما ذهنم قدرت ندارد که درد سر امروز برای گرفتن بلیط را به شرح کشد ... دارم میروم مسافرتی دوست داشتنی ... برای .... نمیدونم برای چند روز اما شاید یک هفته ... اونجا هم دسترسی به اینترنت ندارم ... دلم برای این خطهای نا نوشته تنگ میشود

این پنجمین پستی است که با هزار و یک بدبختی توانستم پالیش کنم... نمیدونم همه ی میل هام و بلاگر چرا این قدر قاط زده است

بلندای سکوت
2005.12.31
نه و پنجاه و پنج دقیقه سرما

2005-12-31T08:20:00.000+03:30

چند روزی است حال چندان خوبی ندارم

این رو ببینید
http://www.adamizadha.blogspot.com/

2005-12-28T08:40:00.000+03:30

امروز رنسانس به معنای واقعی برایم اتفاق افتاد ... هنوز به بخش رنسانس کتاب نقد نرسیدم ... اما خودم الان اینقدر در مورد رنسانس زندگی ام دارم که تا صبح شاید نخوابم
.
امتحان نقد آقای صباغ چند روزی است که ذهن همکلاسی های گرامی را به خود مشغول کرده است.... این آقای صباغ هم یکی از نعمت های رشته ی ما هستند... سر کلاس های آقای صباغ میشه کاملا یاد گرفت که چی از شعر و نثر باید فهمید ... این ترم هم که اینقدر جزوات کاملی را ارائه دادند که از کتاب هم بیشتر از ارسطو افلاطون و غیره گفته شده است... استادی مهربان... دلسوز... با درس های سختی که معمولا بر دوششان است و کلاس های سنگینی که مطالب زیادی گفته میشود ( همیشه کتاب های درس آقای صباغ شبیه به کتاب دعا ، با خودکار های بیست و چهار رنگ و توضیحاتی که با فلش های مختلف همراه بوده ) کلاس های به یاد ماندنی است ... به قول خدای کوچک تداعی ، همونی که دیده نمیشه و هست همیشه نگهدارشان باشد
.
روزی است که با نامه نگاری شروع شد... تقریبا توی هر کلاسی چند دقیقه اول به بحث های مختلفی مشغول بود... روز روز اخم استاد ها و بی نتیجه بودن خیلی چیزها بود... ولی از اینکه در ترم آینده بعد از دو ترم با آقای امیری کلاس داریم خیلی خوشحالم... اون هم درس مکتب های ادبی
.
ساعت هفت خسته به خونه رسیدم ... تمام راه فکرم پیش این بود که من چه امید قشنگی برای بودن در این دنیا دارم... تا زمانی که توی این دنیا نفس میکشه
......................
امروز ژاندارک رو دیوونه کردم اینقدر که ازش گفتم
.
نمایش نامه اند گیم امروز سر کلاس خانم صابر کار میشد که من هم خیلی از موضوعش خوشم آمد... دو تا از شخصیت ها توی سطل آشغال بودند... این جالبترین چیزی بود که تا به حال من توی این نمایش نامه دیده بودم... فکر کنید چه نمایش فوق العاده ای میشود آن اگر روی صحنه بیاید... و تقریبا باز هم زیاد حرف هم رو نمی فهمیدند... حتما بخوانیدش تا حدی زندگی کنونی آدمها رو نشون میده

.

بلندای سکوت
2005.12.28
یک و نونزده دقیقه ی رنسانس

2005-12-27T07:01:00.000+03:30

سایه من سر به سایه ی میله ای سرد ... میله ای خاموش... میله ای بی جان... میله ی سبز پناه ... میله ای آشفته .. میله ای افسوس ...گذاسته بود و اشک میریخت... چقدر سخته که آدمها سر به در و دیوار و میله و پاها و بالش خودشون بزارند و
.
رها رها رها ... در بیابانی که تمام شن هایش خسته از تلخی بیداری است
.
فدا فدا فدا ... ی تسلیم آن دود غلیظ مغشوش
.
.
ننگ است ویرانی ساحل در پشت موجهای قربانی
.

بلندای سکوت
2005.12.27
دوازده و هفت دقیقه ی سر درد و بی خوابی

2005-12-26T06:54:00.000+03:30

یه کابوس ... عزیزی که... تاریک تاریک ... پوک همه جا ... پوک همه چیز... پوک من ... مرده بود

بعد از چندین روز آمدی ... چشمهای باز شده و صورت خیسم رو بلند کردم و پرده رو کنار زدم ... شب بود و هنوز ساعت سه ... بلوز روییم رو در مییارم و اینقدر گرمم بود که لای پنجره رو باز کردم ... سرما ذره ای حناش برام رنگی نداشت

سرم رو گذاشتم ... این بار بعد از چند روز به دانشگاه امده بودم ... همه می دونستند که چه اتفاقی افتاده ... کنترل رو چشمهای داغم بود که از پله های ساعت دار بالا آمدم ... تمام اون پله ها زمان درازی بود.. توی اون پله ها دیدمش و بهش گفتم چرا تنهام گذاشتی.. بهم میگفت برو بالای پله ها یکی رو میبینی و بهت میگه ... اگر نگفت خودم میگم... پله ها خیلی بلند بود... پله های آجری بدون نرده ... آهنگی هم شنیده میشد که خیلی غمگین بود .. اما همه توی پله ها میرقصیدند... هیچ کس من رو نمیدید... هیچ کس من رو نمیشنید... من هر چی بیشتر سعی میکردم از پله ها پاییین می آمدم به جای بالا رفتن ... یکی هولم داد... صدای بالای پله ها صدام میکرد... افتادم ... مخ خودم رو دیدم که روی دیوار ها پاشیده شده بود... همه لغد میکردند... صدا همین جور صدام میکرد... صدا صدا
ساعت یه ربع به چهار بود... در رو باز کردم و رفتم روی ایوون و نفس میکشیدم ... نفسی که بالا نمی آمد... زیر موهام کاملا خیس بود ... سر خیس رو روی بالش خیس گذاشتم و

بالای پله ها بودم و خیلی شلوغ بود... همه صدام میزدند... اما هیچ کس نگاهم نمیکرد... توی تمام سایه ها ع رو دیدم ... می خواستم برم جلو ولی دستم به جایی بند بود... به دستم نگاه کردم ... مرده دستم رو گرفته بود و میگفت من همیشه با تو نیستم فقط باید از این سایه ها ردت کنم ... دیدیش؟... گفتم آره... این بار تمام سایه ها زوزه میکشیدند ... من همه رو میدیدم ... واستاده بود دم در کلاسی و با یکی از شاگردها حرف میزد... من چشمهام روی اون خیره بود ... یه دفعه دیدم همه ی سایه ها بخار شدند... فقط میدیدمش... از مرده پرسیدم تو دانشگاه ما چه کار میکنه... سکوت سکوت سکوت ... صحبت میکرد ولی هیچ صدایی نبود... به دستم نگاه کردم توی هوا ول بود...

گریه میکردم و میرفتم جلو آمدم جلوی صورتش... با من حرف میزد و من نمیشنیدم... هم خودم و هم اون رو از دور میدیدم... من آمد عقب به دیوار که رسید نشست روی زمین و تکیه داد... فقط از چشمهاش اشک میآمد و خیره شده بود... باز صدا... صداها میگفتند برو باهاش صحبت کن... مگه آرزوت نبوده... این ها تکرار شد و تکرار شد و تکرار... من هنوز نشسته بود... صدا صدا صدا ... سایه سایه ... .. سایه های چاق... سایه های کچل .. سایه های رقصون ... سایه های مست
.
.
.
..............
2005.12.25
………..

2005-12-25T07:57:00.000+03:30

توی تمام راه به خونه ی منطق ... توی تمام نگاه هام به آسمون ... توی هر قدمی که بر میداشتم و نمیفهمیدم کی بر میدارم و کی زارم... توی تمام اون ابرهایی که نصف آسمون رو سیاه کرده بود... فقط میتونستم به چیز هایی که توی این دنیا دارم فکر کنم.... به حر فهایی که همیشه آرومم میکنه... همیشه سعی کردم با تکرار حرفهایی که میزنی و مال این دنیا نیست خودم رو دل خوش کنم ... و من همیشه این سوال برام پیش مییاد که تو توی کدوم سرزمینی که اینجوری خوشبخت... آروم ... مطمئن .... معتقد... امیدوار... من همیشه از بدترین هایی گفتم که توی ذهن بوده و تو همیشه با قشنگ ترین ها جواب دادی که من می موندم که اینها کجا بوده که ؟؟؟؟؟؟؟؟

از کدوم سرزمینی؟؟؟؟؟

امروز به جمله ی آخر بیشتر میل هات فکر کردم ... آره آدمها همونی اند که هستند و باید خیالبافی رو کنار بزارند ...بلند پروازی رو کنار بزارند... خودشون رو با خودشون بسنجند ... ولی اگر آدمها همونی رو هم که بودند از دست داده باشند چی؟؟؟؟ اون موقع به کدوم خود فکر کنند؟؟؟؟؟

دلم می خواست توی روز پنجشنبه ... توی همون حیات و توی همون رنگ های رام آسمون برای همیشه می موندم... آسمون فقط اون روز قصه ی من رو نقاشی کرده بود... و من به نقاشی دل خودم که نگاه میکردم نمیتونستم به اشکها بگم نه

بلندای سکوت
2005.12.24
ده و سی و دو دقیقه ی

2005-12-23T08:18:00.000+03:30

When you try your best but you don't succeed
When you get what you want but not what you need
When you feel so tired but you can't sleep

Stuck in reverseWhen the tears come streaming down your face
When you lose something you can't replace
When you love someone but it goes to waste
could it be worse?

Lights will guide you home
and ignite your bones
And I will try to fix you

High up above or down below
when you too in love to let it go
but If you never try you'll never know

Just what your worthLights will guide you home
and ignite your bones
And I will try to fix you

Tears streaming down your face
When you lose something you cannot replace
Tears streaming down your face and I

Tears streaming down your face
I promise you I will learn from my mistakes
Tears stream down your face and I

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you

Fix you ( cold play )

2005-12-22T08:52:00.000+03:30

احساس پا های قفل شده از اول عمرم اولین باری بود که می آمد سراغم ... به قدری پاهام درد می کنند که از ساعت شش صبح نتونستم از تو رختخواب بیام بیرون...دیروز که روی همین زمین خودمون که می چرخه داشتم راه میرفتم به زنجیری رسیدم که معمولا هر روز از روش می پریدم... اما این بار با دور خیزی شل و با هیکلی خواب آلود رفتم روی هوا و وقتی به زمین رسیدم دیدم از شاهکار های خلقت رخ داده و من هنوز پشت زنجیرم... از روش معمولی رد شدم و چند دقیقه ای مهمان پله های اداره ای شدم ... تازه اونجا گرم بود و حالیم نبود... و متوجه شدم که زنجیر با چنان فشاری به پایم خورده که احساس میکردم رگ های پا الان ترکیده اند... کبودی پا الان به اندازه ی همان زنجیر است اما تمام پا آسیب دیده ... نمی دانم این هم از قهر خداست لابد... این چند روز بیش از دهنم با خدا حرف زدم ... حواستون باشد شما پایتان را از زنجیرتان بیشتر نگذارید

بلندای سکوت
هشت و پنجاه دقیقه ی پا درد

2005-12-21T07:34:00.000+03:30

شادی نماند و شور نماند و هوس نماند
سهل است این سخن ، که مجال نفس نماند
فریاد از آن کنند که فریاد رس رسد
فریاد چه سود ، چو فریاد رس نماند؟
کو کو ، کجاست قمری مست سرود خوان؟
جز مشتی استخوان و پر اندر قفس نماند
امید در به در شد و از کاروان شوق
جز ناله ای ضعیف زمسکین جرس نماند
توفانی از غبار بماند و سوار رفت
بس برگ و ساز بیهده ماند و فرس نماند
سودمند سر به خاک مذلت ، کسان، چو باد
در برج های قلعه تدبیر کس نماند

اخوان

2005-12-20T06:14:00.000+03:30

2005-12-19T07:39:00.000+03:30

امروز از روزهای سکوتم بود اما پست انجمن مردگان زنده دلیلی برای نوشتن شد

تنها چیزی که میتوان بهش پناه ببرد از این دنیای وحش موجود، همان ادبیات است... توی این چهار سال من که علاقه ی زیادی به ادبیات داشتم و حتی در انتخاب واحد کنکور یک انتخاب مترجمی هم نداشتم با این امید آمدم که دنیایی را که خودم در ساختنش کند پیش میرفتم را یاد بگیرم که چگونه بسازم... اما الان بعد از گذشت چهار سال هیچ انگیزه ای برای شرکت در رشته ی فوق ادبیات ندارم
.
وقتی فکر میکنم ما توی این چهار سال چقدر بهمون فرصت داده شد که حالا توی دو سال فوق داده شود ... تر جیح میدهم خودم را سنگین تر نگه دارم و ادبیات رو در انجمنی که می دانم به زودی خواهیم ساخت ادامه بدم ( که یک انجمن کاملا خصوصی خواهد بود و الان تا حدودی پیش رفتیم) و اگر زمانی برای ادامه تحصیل برنامه ای داشتم به همان تیچینگ بسنده کنم... این است آن بلایی که سر ادبیاتچی های جوان میآید
.
گاهی اوقات به خودم میگم اگر واقعا قرار بود توی آن دو سال فوق ، اتفاق خاصی بیفتد که من همیشه در انتظارش بودم ، اگر حتی چهار سال هم پشت کنکور میماندم باز هم تمام تلاشم را میکردم که قبول شوم... حال آنکه حتی برای شرکت در تیچینگ هم انگیزه ای ندارم... وقتی استادهای خودمون رو نگاه میکنم که من هم روزی مثل آنها ممکن است بشوم ترجیح میدهم ادعای ادبیات را در عنوان کنار بگذارم و دنیای قشنگ ادبیاتی که خودم برای خودم ساخته ام را خراب نکنم
.
و ترجیح میدهم از حالا دنیای خاصی برای خودم از فوق ادبیات نسازم که اگر روزی به طرفش رفتم جو و ادعایش را از همان اول کنار بگذارم و نشوم مثل آدمهایی که بعد از خواندن فوق ادبیات بر می گردند و میگویند ارزش آن همه خر خونی ها را نداشت... ( البته همیشه استثناهایی وجود دارند ... ولی همیشه همان استثنا ها از نظر دیگران کوهی هستند که برای برداشتنش از هیچ کاری مضایقه نمیکنند... من هم یکی از آن استثنا ها را میشناسم و بهش افتخار میکنم )
.
نهایتش هم همین است اگر استادی مثل کیتینگ باشد هزار و یک حرف برای آن استاد در می آورند و هر جا کم می آورند موضوع را به همان استاد میبندند... واقعیت ترس رو در خیلی جاها باید قبول کرد...ترس از دست دادن محبوبیت ... ترس از دست دادن کنترل روی دانشجویان... ترس از اینکه نکند یک استاد از نظر بچه ها عزیز تر باشد ... نکند که علاقه ای بین استاد و دانشجو فرا تر از استاد و دانشجو رود... و اگر روزی خواستی با استادی که فکر میکنی با همه فرق میکند و مال این دنیای بیگانه نیست دو کلام حرف بزنی... هزاران گوش و چشم برایت خط و نشان میکشند
.
.
.
و من شخصا با هیچ کس رو دربایسی ندارم که به سقلمه زدن از پشت سر متوصل شوم ... و مسئله شخصی و خصومتی با هیچ کس ندارم... آدمها............
.
ودر جواب سوال پایانی شما بهتر است بگویم نرود میخ آهنی بر سنگ... چه رسد به ......... بهتر است شما هم ناممکن ها را قبول کنید و چندان که فکر میکنید به بی عرضگی مربوط نیست

بلندای سکوت
2005.12.18
دو و پنجاه و هفت دقیقه آفتاب

2005-12-18T07:29:00.000+03:30

دنیا بیشتر شناختن و قدم برداشتن یا برنداشتنه... اما چند تا از ما آدم ها جرئت قدم برداشتن رو داریم؟... جرئت شناختن دیگران رو داریم؟ ... به قدمهایی که بر میداریم ایمان داریم؟ ... اصلا می دونیم که برای چی اون قدمها رو بر میداریم؟ اصلا میدونیم شناخت یعنی چی؟
.
نمیدونم آدمها تا کی میخواهند با خودشون رو راست نباشند ... چرا؟ بعضی سر خودشون رو جوری کلاه میزارند که دشمن آدم این کار رو نمیکنه و فکر میکنند اطرافیان نمی فهمند
.
چند روزی است که زندگی ام داره تغییر هایی میکنه ...این تغییر هایی که داره اتفاق میفته رو دوست دارم... قدمهای جدید زندگی ام را دارم بر میدارم ... اول فکر میکردم کسی نیست که دستم رو بگیره ... اما الان میدونم که همون یک نفری که خیلی دستم رو گرفته این بار هم هست و دوست دارم با هم این کار رو بکنیم ... چون حس میکنم تو هم نیاز داری که این کار رو بکنی ولی از اینکه آیا کسی دستت رو میگیره یا نه مطمئن نبودی ... اگر هیچ کس دستت رو نگیره من هستم ... به تمام بودنم قسم
.
امروز حسرتهایی رو خوردم و فقط به این فکر میکردنم که تداعی این حسرت ها رونخوره ... فیلم قشنگی که دیشب دیده بودم برام خیلی جالب بود، نمیدونم... انگار همیشه دنبال دیدن همین لحظه ها بودم و این سوال برام پیش میامد که این همه آدمهایی که دور و بر من هستند هیچ وقت هیچ چیزی از این فیلم بهم نگفته بودند!!! ... چرا؟؟؟؟

این هم یکی از عیبهای بزرگ ما آدمهاست ... دلیلی برای گفتن چیزی که خودشان از آن لذت بردند نمی بینند ... حالا من باشم، همچین فیلمی بیاد دستم به همه ی عالم و آدم میدم که ببینند ... بیشتر آدمها فکر میکنند حیف اند و بهتر است بنشینند تا دیگران از آنها با خواهش و تمنا تعریف فیلم و یا هر چیز دیگری را از زبان آنها بیرون بکشند... و هیچ وقت دست این کار را ندارند که خودشان چیزی را برای کسی بیاورند و به او توصیه دیدن یا خواندن و یا هر چیز دیگری را بکنند... و من هیچ توصیه ای برای دیدن این فیلم از هیچ کس نشنیده بودم ... غیر از آقای اسراری استاد درس نامه نگاری که تعریفهایشان بی دلیل نبود و از توصیه ایشان تا دیدن فیلم چند روزی بیش طول نکشید... که دیدن فیلم را هم مدیون تداعی هستم که بهم خبر پخش فیلم را داد... اما من به همه ی آدمها توصیه میکنم حتما فیلم انجمن شاعران مرده را اگر از شبکه ی سه ندیدند از هر جایی که میتوانند فیلم را تهیه کنند و ببینند و اگر دیدند چند بار دیگر هم نگاه کنند... من که خیلی دوست دارم فیلم دوبله نشده اش را ببینم
.
و حسرت داشتن چنین کلاسهایی را به گور خواهم برد... چون بیشتر دانشجوها ظرفیت داشتن چنین کلاسهایی رو ندارند... و همین که از سطح ادبیات استاد برایشان بگوید و آنها هم فقط حفظ کنند برایشان کافی است... اما هیچ کس نیست فکر کند توی کلاسهای ادبیات چرا نباید به عمق ادبیات رفت ... ادبیات از آن رشته هایی است که در چهار سال فقط میشود از فهرستها رد شد ... واگر دانشجویی کمی سعی در درک عمق ادبیات دارد از تلاش خودش دارد... به قول تداعی کدام یک از استاد های ما یک بار از ما خواستند که نوشته ای یا شعری از خودمان را سر کلاس بخوانیم؟؟؟ کاملا با او موافق بودم.... تمام اساتیدی که ادعای ادبیات را با خود حمل میکنند بگویند کدام یک از استادهای ما ترس قلم به دست گرفتن بچه ها را از دلشان برداشتند؟؟؟ ... ترس حرف زدن رو چه طور؟؟؟؟؟ چرا هیچ استادی هیچ وقت از ما نخواست که از خودمون ... اون خودی که خیلی هامون نمیدونیم باید چه جوری درباره اش صحبت کنیم ، حرف بزنیم. تا زمانی که ادعای آدمها دنیا رو برداشته باشد ، خودشان به جایی نمی رسند هیچ ، جلوی دیگران را هم میگیرند... ( البته این نکته را ذکر کنم که اگر آقای امیری و آقای سنجرانی از این دسته استادها جدا بودند)
.
.
.
چقدر تصورهایی که امروز با هم میکردیم قشنگ بود ... چقدر حرفهای امروزمون قشنگ بود... دوست نداشتم صداها مون تموم بشه همین جور بگیم بگیم بگیم بگیم تا اینکه خودمون برسیم به سکوتی که تمام حرف های دنیا رو توی خودش خلاصه میکنه
.
بلندای سکوت
2005.12.17
یازده و چهل دقیقه ی جشن ستاره ها

2005-12-16T05:58:00.000+03:30

برای تمام بودنی که نیست شاید ...
این را که میلرزد و میلرزاند
این را که گرفته است پر
این را که می لغزد و مینوازد روح دید را
این که پوچ است و در میان هشدار ترکیده
این را که نیست
آن را که هست
هر چه که دارم
هر چه که آرزو دارم و ندارم
ببر
به همان سویی که بصیرت بی نوایم در انتظار آن بهت یخی مدفون است
و اگر من ام را دیدی سلامی برسان

بلندای سکوت
2005.12.15
یازده و سی و نه دقیقه بهت

2005-12-15T08:06:00.000+03:30

خط چشمهای پنج سانتی... رژ لب صورتی مایل به بنفش... خط لب قرمز... رژ گونه ی صورتی... موژه های فر زده ... ریشی یه وجبی ... سبیلی که مثل نقاشی ها پایین آمده بود.... موهای دم اسبی ... بارونی مشکی با یقه های بالا داده ... اینها همه توصیف مردی بود که وارد شب شعر شد در حالیکه مسئول جلسه چپ چپ نگاهش میکرد و سرش را پایین آورد به معنی جواب سلام... نیمی از دخترها خندیدند ... و من که برای دومین بار میدیدم به این فکر میکردم که این اینجا چه کار میکنه

هم دانشگاهیان گرامی اگر یادشون باشه چند روز پیشا یه آقایی آخر وقت وارد دانشگاه شده بود که ما می گفتیم لویی ششم سر از خاک برداشته حتما... و آخر کاری هم این آقا با آقای سنجرانی هم ماشین شد و رفت ... اون روز توی هوایی که اصلا بارون نیامده بود یه چتر هم دستش بود که به عنوان عصا ازش استفاده میکرد... راستش نگران آقای سنجرانی شده بودیم که یه وقت یه بلایی سر آقای سنجرانی در نیاره!
.
.
و من که بعد از مدتها حرف دلم رو گفتم به کسی که صدای فوق العاده ای دارد و من بیشتر اوقات جلسات شعر رو فقط به خاطر او میروم
.
تولد امام رضا هم برای خودش حال و هوایی داره ... سایه ی سنگی امروز به مشهد آمده بود فقط یه روزه برای زیارت ... دلم براش تنگ شده بود اما فعلا که نشده ببینمش... وقتی پیشنهاد رفتن و دیدنی رو کردم و جوابم رو شنیدم که اصلا خونه نیست و قصد کرده نصف روز تا شب توی حرم باشه بدنم یه جوری شد... ما مشهدی ها هر چند وقت یه بار میریم حرم؟ رفتن هامون چقدر خالصانه است

دل هامون به کجا خوشه که به امام رضا نمی رسه ...؟

بلندای سکوت
2005.12.14
ده و بیست و شش دقیقه ی تاریکی

2005-12-14T08:35:00.000+03:30

توی تمام خنده های امروز مکث عجیبی ته وجودم بود ... حتی اون جایی که از خنده دو زانو توی راهروی دانشگاه زانو زده بودم و نفسم بالا نمی آمد ... همون جایی که توی حیاط دانشگاه سنگینی هامون رو داده بودیم به یه صندلی ... حرکت دست ژاندارکی که آمد روی پام بزنه و دو بار توی هوا آمد پایین و به پای من نرسید... یاد اون روز جاسمین و همین حرکت روی ساندویچی که همه روش تعارف میکردند.... اون جایی که سر کلاس تکرار تکه کلام جدیدم اون هم با اسم استاد برای خودم هم عجیب بود... وای چه دنیاییه ها

و توی تمام سکوت ها و مکث ها و نگاها خیلی حرف بود و هیچ چیز غیر از چشمها نمی تونست درباره اش حرف بزند ... حسرت تمام وجودم... یادی که توی امروز ها به دنیا می آمد...و

کلاس خانم صابر و نیمه گوشهایی که نتونستند به چشمهام که به کاغذهایی که تداعی بهم داده بودنگاه می کردند غلبه کنند ... امیدهایی که هر روز توی راه برگشت خونه تمام راه بهشون فکر میکنم ... اما هر روز بی فایده است

آسمون آبیی که ابرهای سفید خطی که انگار رنگ خدا تموم شده و نصف کاره مونده... آخر کاری که با ژاندارک واستاده بودم ناشکری هم میکردم ... و بعد تمام راه به ناشکری هام فکر کردم ... و پشیمون شدم

به دستهایی که خشکیده ها رو گرفته بودند و گره خورده بودند به نگاهم با دستی که رطوبت یک خاکی رو نفس می کشید

همین ها بودند که برام از یک روز تمام کلاس خسته کننده باقی موند

بلندای سکوت
2005.12.13
یازده و سی و دو دقیقه تاریکی

2005-12-13T06:54:00.000+03:30

خوش خرامان میروی ای جان جان بی من مرو
ای حیات دوستان در بوستان بی من مرو
این جهان با تو خوش است و آن جهان با تو خوش است
این جهان بی من مباش و آن جهان بی من مرو
ای عیان بی من مدان و ای زبان بی من مخوان
ای نظر بی من مبین و ای روان بی من مرو

مولانا

2005-12-12T07:19:00.000+03:30

گوشی رو توی دستی گرفته بودم و چشمهایی که بسته شد و میتونستم با گوشهام از پشت تلفن ببینم دنیایی که برام خیلی آشنا بود... وجودم لرزید وقتی که حس میکردم چند سال پیش بودنی بوده که بودن حال من رو توی نت و یه صدای آسمونی و کلماتی که نمیشه دربارش صحبت کرد مییاره ... چه کار می تونیم بکنیم ؟؟؟ هیچ

و شب قبلش توی ته تهای یه شمعی که خاموش شده بود و اون آخرای پت پت کردنش من هم باهاش پت پت خاموش شدم ...یه ضبط زیر دستام و پشتم تکیه داده به بالشی و پاهای معلق ... سرمایی که از لای شیشه میزنه توی گوشم ... قشنگه فکرهام ... ولی

..

بد دلی دارم ... بد... توی نهایت مکث و سکوتم و خیره شدنم به عکسی ... چیزی توی ذهنم میگفت میتونم شاید خوشحال کنم سایه ای رو ... توی اون حال با اون دلی که مدتهاست............. بدون لحظه ای مکث یه پوستر گرفتم برای آشنایی

..

آره .. دلم پر بود... ’پر گرفته بود... گله نبود حرفهام... قسم خورده بودم که هیچ وقت به اونی که هر وقت هر کدوممون کم مییاریم گله هامون به اونه ، گله نکنم... اما حرفهایی بهش زدم که هیچ وقت نگفته بودم .... کتاب ها هم میدونستند که حال من چه جوره ... کتاب رو باز میکنم که یه شعر خوب پیدا کنم که برات میل بزنم ...اولین شعری که خودش رو به چشمهای نیمه بازم نشون میده ... و وقتی که تایپش میکردم با هر اشاره ی انگشتی آهی و .... می دونستم که شعر غمناکی است اما تنها انتخابم میتونست باشه

..

تا کی؟

بلندای سکوت
2005.12.11
یازده و سی و چهار دقیقه ی تاریکی

2005-12-11T07:42:00.000+03:30

برهوت

شبهایی که مردمان
آه در مشت های گره کرده حبس می کردند
زیر برف
من
آه آخرین نگاه تو را کشیدم
حالا که مردمان
آب از دستشان نمی چکد

اشکی بریز خشکیدنم را

حسین کوشامنش
کتاب ردی از سواد گریه ها

2005-12-10T07:22:00.000+03:30

آشنایی جدید ... طرفدار فروغ .... نیم ساعتی صحبت کردیم و چقدر با هم حسرت خوردیم و هی سعی میکرد بیشتر با من آشنا بشه

کوهی که از قبل قول داده بودم رو باید میرفتم ... با گروه سپیدارها شروع شد ... همچنان سکوتم ... مکث ها و لبخند های زورکی.... توی گوشم صدای تا ر غوغا میکنه و سری که سپردمش به شیشه ای که خیس .... و پنجره ای که ماهی رو نشون میده که کاری نداره که روزه و نباید دیده بشه... و

پنبه های کذایی رو از گوشم در مییارم... یه امروز رو با بقیه باشم ! ... پارک جنگلی طرق که از حیات وحش ما آروم تر بود .... چقدر دویدم .... خنده خنده خنده ... سرما و لرزیدن و غذا خوردن ، جوری که دندونها خود به خود به هم میخورد ... من توی گودی نشستم که راه آب بین درختها بود... از سایه ای شنیدم که الان واقعا پام لب گوره

چقدر حسرت خوردم وقتی که قبل از رفتنم نبودی و وقتی که آمدم و چک کردم که تقریبا دو ساعتی میگذشت ... یه میل جدید برام زده بودی... کاش... باز هم میل هایی ............. و ... و ... و

یه خواب نشسته ای و یه تولد از پیش فراموش شده ... و کوههای بلند و سر بالایی و یه شهر کثیف زیر

پاهامون... کادو و عکس و رقص
.

همین جوری با دو نماد حسادت و فضولی ایستاده بودم که صدایی از پشت سرم گفت ... ماشااله خدا حفظت کنه واسه پدر مادرت ...خدا حفظت کنه چه هیکلی ... جلو تر آمده بود ... یه مرد چاق با کت شلواری سرمه ای و قدمهایی که هیچ مقصدی نداشت ... بهش نگاه که کردم حس کردم می خواد بزنه پشتم ... خندید و گفت بابا جان خدا نگهت داره آخه تو به درد گارد ........... و این آخرین حرفش بود و رفت و همین جور که می رفت بدونی که دست برگرده دستش رو تکون میداد تا توی بقیه ی سایه ها محو شد

.
بلندای سکوت
2005-12-9
دوازده و پانزده دقیقه شب

2005-12-09T08:45:00.000+03:30

اشهدم رو میگم و رد میشم. لبخند. ...میخندی؟...اگر بهت زدند دور از جون ... خوب اون موقع شما ها بخندبن.... نه خواهشن از بلوار رد نشو ماشین ها شب نمی بینن کار دستت میدن ... اونها نمی بینند من که میبینم . لبخند... شب بمون جمعه بریم کوه... صبح اگر خواستین میام... قول دادی از بلوار ملک آباد رد نشی و با شخصی نری ها .... من ؟ لبخند....و به جای خداحافظ میگم به سلامت ... موندند چی در جواب باید بگن

هوای آب خونی دل آسمون دیوونه کننده است ... سوز درد هوا که توی ریه ها م جا میمونه رو دوست دارم ... میشه آهی که میدیش بیرون و به محو شدنش لا به لا ی آهن پاره ها نگاه میکنی .... چشمم به باغ ملک آباد میفته جایی که همیشه آرزو داشتم که یه روز توش راه برم و کسی بهم کاری نداشته باشه ... لای درختهایی که در حاشیه یه دنیای وحش با افتخار میتونند بگن که درختن

شیشه رو بر میدارم تا چراغهایی که میاد طرفم رو بهتر ببینم ... خوبه هیچ کس ایست نمیکنه و لی من از اون ها کله شق ترم ... اولین قدم رو که خواستم بردارم بلند گفتم بی خود چراغ ندین که حوصله تون رو ندارم ، من هم کوچکترین ایستی نمیکنم ... رد شدم بدون مکث و یه شخصی و مقصد احمد آباد

رادیو که از هواپیما ی خسته ای میگفت که خیلی ها رو قربانی خستگی خودش کرد ... و گوینده ای که میگفت به ما حق بدین آخه دل و روحی که خش برداره زمان میبره تا التیام پیدا کنه ... توی ذهنم به این فکر میکردم که اگر دل و روح شما ها مثل من به جای خش ، زخم برداره چی؟ برام عجیبه که آدمها سعی میکنند بفهمند خش ... زخم ... روح ... دل ... التییام ... یعنی چی

هنوز هوای عجیبی توی دروازه بادی است ... راه میرم و با بادی که مییاد حس میکنم که دارم بخار میشم که باد میتونه هر جایی دوست داره ببرش... بخارم؟

بلندای سکوت
2005-12-08
ده و پنجاه و پنج دقیقه شب

2005-12-06T06:35:00.000+03:30

من در این همایش وبلاگ نویسان مشهدی به دلایلی تصمیم به شرکت نداشتم ... اما گویا لطف بعضی از دوستان شامل حال من شده است... هم از شخص محترمی که زحمت کپی کردن پست های من را انجام دادند و هم از طرفداران عزیزی که من رو قابل به انتخاب دانسته اند بسیار بسیار بسیار تشکر میکنم... همه شما عزیزان به من لطف داشته اید... مخصوصا ...... کاش میل شما را زود تر دریافت میکردم

2005-12-06T06:34:00.000+03:30

دیدن ها و شنیدن ها و با هم بودن ها و خیال و خیال و خوشی .... یه دنیای پوک تر از وهم که توش سیر میکردیم اسمش رو هم گذاشته بودیم اون دنیا ... چیزهایی که توی چشمهام همیشه بوده و هیچ کس نمی فهمیده و هیچ وقت هیچ کمکی بهم نمیکرده، تو فهمیدی ... نگران شدی.... برات توضیح دادم .... و صدایی که باورم نمیشد از اون طرف دنیا این قدر واضح باشه ... نمیدونم این اینترنت خیلی عجیبه ! هیچ وقت به این موضوع فکر کردی؟

آدمها با ملیت ها و فرهنگها و رسوم و اخلاق و دنیاهای متفاوت خیلی راحت با هم بودنهاشون رو خاطره میکنند... خاطره میشود لحظه لحظه ی نفس ها در گنگی دقایق

بلندای شکوت
2005-12-05
یازده و چهل و دو دقیقه شب

2005-12-05T08:44:00.000+03:30

روز عجیبی است امروز.... به هر چیز و هر کس که فکر میکنم پیش مییاد... امروز رفته بودم به قلمرودرختان سپیدار سری بزنم ... مچم رو گرفتند و پشت دری که معلوم نبود کی باز میشود خوابم گرفته بود... یه غذای فوقالعاده که شرط میبندم هیچ جای دنیا به این خوش مزگی غذا پیدا نمیشه .... تمام مهمونها که کم آورده بودند و من که این قدر خوردم که نفسم بالا نمیآمد... تقریبا سه ربع تحلیل غذاهایی بود که خورده بودند و از روی شکم سیری دنبال روش پخت بودند
.
.
.
صدای سایه ای که نمیدونستم چه بر سرش آمده و هی میپرسید چرا آدمها بزرگها سگ اند ... و هی می گفت من دوست ندارم بزرگ بشم و هی از من قول میگرفت که بزرگ نشه... فکر میکرد که دست منه ... نمیدونست آش کشک خاله است
.
.
.
سرم رو روی تنم از خواب نمیتونستم نگه دارم ... تا به حال نشده بود که هی سرم بیاد پایین و به زور نگهش دارم فکر میکردم فقط مال تو فیلم هاست... با همون چشمهای خواب آلود داشتم از خیابون رد میشدم... یه دفعه دیدم وای این همه چراغ ماشین کجا بود از اول

خیبانها آشفته تر از سیاهی شب ... و ماشین ها در پیچش خیابانها بودن ساکنان آهنی شهر را تثبیت میکردند...و من میان این همه آهن پاره پرواز کنان و محو از ملک آباد رد میشدم
.
.
.
گیر کردم ... بین در اتوبوس... دستم به میله ی جلوی پله ها بود و بدنم کاملا نصف بیرون از اتوبوس بود که راننده کاملا در را بست ... راه افتاد ولی من احساس خطری نکردم و همون جور واستاده بودم و از پشت شیشه به مسافر ها نگاه میکردم ...کلمه ای حرف نزدم ... بقیه فکر کردند که نفسم بالا آمده و مردم ... بدون کوچک ترین حرکتی و بدون ذره ای احساس درد... مسافرها داد زدند که کشتیش در رو بزن... و من نمیدونستم در باره ی چی صحبت میکنند ... خانمها پریدن که دستم رو بگیرند که پس نیفتم ... در که زده شد انگار نه انگار از پله ها بالا رفتم و آخرین صندلی خالی رو پرکردم ... خانمها دورم جمع شدند که چی شد مادر... هیچی نگفتم در کیفم رو باز کردم و روزنامه رو در آوردم ... یه دفعه دیدم تمام اتوبوس دارند میخندند ... میگفتن اصلا حالیش نشده که باید له میشده لای در... سایه ای به شوخی گفت خوب شد در قر نشد و زد پشتم که ماشا اله... سایه ای میپرسید کجات درد گرفت... مجبور شدم در جواب به تمام مسافرهای نیمه نگران جوابی بدم و گفتم چیزیم نشد

بلندای سکوت
2005-12-04
ده و پنجاه و شش دقیقه ی شب

2005-12-02T07:51:00.000+03:30

دو روز سعی کردم به سفارش ژاندارک از خودم بیرون بیام و به خیلی چیزها فکر نکنم
.
.
چشمم افتاد به کلاغ هایی که در اوج سفیدی پرواز میکنند و فارق از همه چیزها و نا خود آگاه دلم برای خودم تنگ شد ... شروع کردم به گریه کردن.. انگار روحم از بدنم خارج شده و داره به یاد گذشته های بودنش اشک میریزد... شدم مثل همون روزی که مردن خودم رو حس کردم ... صدای نی نی نی نی نی نی.... این قدر آه برای کشیدن دارم که نفسم بالا نمییاد
یه کنج اتاق در حالیکه همه خوابیدن به پنجره ای متوسل شدم توی دستم ... میزارمش روی قلبم و بوی خاکش رو عمیق نفس میکشیدم... دلم گرفته ... یه جور سقوط اما نمیدونم از کجا به کجا... یه جور تورم روح ... نمیدونم

2005-12-01
بلندای سکوت
ساعت دوازده و چهل و سه دقیقه شب

2005-12-01T08:31:00.000+03:30

2005-11-29T05:48:00.000+03:30

.
.
.
I am afraid
Of an age that has lost it’s heart
Afraid of the thought of so many idle hands
Afraid of so many alienated faces,
Like a schoolgirl madly in love
With her geometry lesson
I am alone…
And I think the garden can be taken to the hospital
I think …
I think …
I think …
And the heart of the garden has swollen under the sun
Its mind emptying of green memories
Slowly, slowly.

2005-11-28T06:43:00.000+03:30

خیره خیره خیره به پنجره ... کاش می تونستم...... همون آرزوی من میتونست حقیقت پیدا کنه ... اما میدونستم وقت خوبی نیست... باید سکوت میکردم و شاید سکوت تنها چیزیست که گاهی اوقات آدمها را دلتنگ میکنه .... دستهامو که میخوام بکنم توی جیبم میفهمم شلوارم رو بر عکس پوشیدم ... وا میستم ... چند بار صدام زدنند که به آغوش گرم خانواده بپیوندم ... حس نشستن را هم ندارم ... چند خنده زورکی برای اینکه دل بقیه نشکنه .... با صدای آروم شروع به زمزمه ی فرهاد میکنم... در یه لحظه همه ی خنده ها و حرفها پوچ میشه و صدای یواش من تنها صدای توی خونه است... همین جور میرم طرف همون پنجره ای که یه ستاره منتظرمه
.
.
.
میلهایی که امروز چک کردم واقعا قشنگ بود... دلم میخواد که جایی بود که میشد بری و دلتنگی ها رو یه جور جا بزاری... انگشتهام آروم آروم مثل صدای زمزمه هام روی کیبورد میره و من همچنان مکث... چی بوده که اینجور من رو ترسونده ...و کی میتونه این هراس رو آروم کنه ... مدتهاست که با من هست همون مکث... میترسم ... ترس ترس ترس به حجم باد
.
.
.
نمیتونم چیزی بنویسم ... شاید هین کلمات رو هم ساعتی هست که نشسته ام و نگاه خشک شده ام به چیزی که یکی از آرزوهایم بود ...
.
.
.
بلندای سکوت
2005-11-27
یازده و سی و پنج دقیقه شب
خسته ام اما چشمهای داغم نمی زارند

2005-11-27T07:05:00.000+03:30

One can hide with shame the beauty of a moment
At the bottom of a chest
Like a funny black snapshot
One can hang in a day’s empty frame
The image of an execution, martyrdom or a crucifixion
One can cover the crack in the wall with masks
One can mingle with images more hallow than these

One can be like a wind-up doll
And look at the world with eyes of glass
One can lie for years in lace and tinsel
A body stuffed with straw
In a felt-lined box,
One can at every lustful pass
Cry out for no reason and say
“Ah, how happy I am!”

forough farokhzad

توی جمعه بازار این هفته کتابهای فوق اعاده ای بود ... یکی از میزها تمام کتاب ها را به نصف قیمت میداد... چیزی که از همه جالب تر بود سی دی های فوق العاده ارزانی بود که مردم نمیفهمیدند چی میخرند... به همه دوستان توصیه میکنم که حتما یه سری بزنند... من از اونجا یه سی دی فروق خریدم که فوقالعاده است ... ترجمه شعر بالا را هم از روی آن نوشته ام...همراه با فیلم کامل این خانه سیاه است
...

بلندای سکوت
2005-11-27
شش و سی دقیقه صبح

2005-11-25T07:52:00.000+03:30

یه آینه ... من ... شمعی که داره خاموش میشه ... عکسی از فرهاد مهرداد که دو دستش رو زیر چونش زده که به شمع لم داده ... سرخی آسمون و چشمهای من ... که چی ازش مونده به جا؟؟؟؟... و هوای اتاقی که سرد تر از بیرون شده ... و دیگه نفسم بالا نمییاد

از اون روزهایی است که دلم میخواست بزنم بیرون و فقط راه برم... شاید حتی تمام مسیر تا دانشگاه رو ... مردی که از اخوان میگفت و من از غربت او ... و آهی که همزمان میکشیدیم

زود تر از کلاس رسیده بودم ... نیم ساعت توی یک کلاس نشستم و خیلی دلم گرفته بود... باز هم آهنگهای فرهاد توی گوشم بود و دنیا دنیا دنیا دنیا دل تنگ ... سکوت رو با سکوت ها می بلعیدم ... سوت فرهاد توی آهنگ جمعه ها !!!!!! و ....... بغض

سرم رو به پنجره ای گذاشته بودم و محو.... محو در نگاه خیره ی آن درخت گریون ... و محو در نگاه ساکن خودم و باد کمی و درخت درخت درخت به اندازه ی تمام پنجره ای که تنها تکیه گاه سرم بود ... آهی که دیگه بالا نمی آمد... صدای ژاندارک از پشت سر که صدایم زد... و بهم گفت که چیزی توی کیفم هست که برم ببینم ... ذهنم رو روی حرکت برگها گم کرده بودم و نمیتونستم فکر کنم چی ؟؟؟؟ عین یه آدم کوکی فقط راه افتادم به طرف کیفم... در کیفم رو باز کردم و یه کادو یه روبان سبز روی رنگ شیری کاغذ... نمی تونستم حدس بزنم چیه ..نگاهم خشک شد.. یه چیزی توی قسمت چپ قفسه ی سینه ام جریان پیدا کرد ...و هنوز به اینکه چیه فکر نکرده بودم .... قبل از اینکه بازش کنم حس داغی لبهام بهم گفت که اشکها دارند میآیند... از قبل ازاینکه ژاندارک بیاد خیلی سعی کرده بودم که اشکها رو اجازه ی ورود ندم ... اما الان دیگه نمی تونستم ... نه میتونستم چیزی بگم ... نه دیگه میتونستم چیزی رو ببینم ... فقط بو میکردم ... و فقط بوی آسمون میداد... و قلبم میلرزید

…!?

و حس گرم کردن قلبی که یخ زده و شاید باور نکنی اگر حتی توی کادو خالی می بود ... قلب من همچنان میلرزید ... قلبی که سرد باشه هر لحظه یا میشکنه یا میلرزه ... اما این بار اون جایی که قلبه خالی بود و تجربه ی گرم شدنهایش را که فراموش شده بود را یه خاطره گم شده اش آورد... دلم برای خودم تنگ بود

و هنوز توی هدیه ات نخوابیدن ها رو با خاطره ها بیدار نشسته ام

...

بلندای سکوت
دو و سی و نه دقیقه ی شب
2005-11-25

2005-11-24T07:09:00.000+03:30

ایستاده ام در سوز و سایه و صدای جنگ برگها را از زبان باد میشنوم ... روز عجیبی بود و حال، که نیمه ی خالی آن مانده ، تا خدا چگونه بخواهد که پر شود

یک شمع و تصویر کوهایی که به زور کنار هم چسبیده اند و کلاغ و کلاغ و کلاغ ... صدای نی ... کاش من جای آن کلاغی بودم که بر فراز آن بیرنگی پوچ پرواز میکرد و در عکسی اسیر اسیر اسیر اسیر نمی ماند

صدای زمزمه و تماشای آبهای سفید... و هویتی که باید ازش تشکر کرد
.
.
...
دارم قلبی لرزان ز رهش دیده شد نگران
ساقی می خواران از کنار یاران مست و گیسو افشان می گریزد
...

و نگاه نگرانی که دلم را شست و با خودش هم نبرد ... با هر اشکش وجودم رو لرزی میگرفت و خیلی خودم رو کنترل میکردم ... و قلبم خالی میشد

یه صندلی ... و دستی که به سرم تکیه داده و گوشهایی که در صدای شعری که شنیده میشود محو میشوند... و نگاه پر سوالی که هیچ جوابی برایش نداشتم

من کجای این............؟؟؟؟؟؟

2005-11-22T06:24:00.000+03:30

خانمی میزنه به پام و میگه این مال شماست ... یه عینک بود و من هم بدونی که چیزی بگم فقط گرفتم ازش...بهم گفت خانم میشه یه مقدار بلند تر بخونید که من هم بشنوم و باز هم بدونی که چیزی بگم فقط بلند تر خوندم

بیا بپر به خدا حجم آسمان کم نیست
برای عشق اگر عاشقی ، زمان کم نیست
دوباره آمده ای تا دوباره گریه کنی
عزیز! ما خودمان دردهایمان کم نیست
در اوج مردن و در اوج مردن و در اوج...
همین دلیل برای پرندگان کم نیست
بیا و نقش بد قصه را به عهده بگیر
در این دیار غم انگیز قهرمان کم نیست
بیا و فرق بکن مثل سنگ ، بی احساس
اگر نگاه کنی قلب مهربان کم نیست
بگو که " مریم" و " مهدی" نترس! راحت باش
و گرنه مرد جوان و زن جوان کم نیست!
بیا ! بپر ! به خودت فکر کن که می میری
و ارتفاع سپید آپارتمان کم نیست
...
سید مهدی موسوی

امروز کلاس کار گاه ادبی خوب بود... همچنان اتاق هارولد پینتر و صد سال تنهایی گابریل گارسیا مارکز... کلاسی که با اینکه تعداد کم است اما به نتیجه های جالبی میرسیم

و از پدر مقدس هم خیلی خیلی ممنون

2005-11-21T08:55:00.000+03:30

هنوزهمه مرده پرستیم...وقتی ایشان جایزه گرفتند کدام یک از شماها که تسلیت گفتید به ایشان تبریک گفتید...یا زندگی نامه ی ایشان را نوشتید...این روال تا کی...؟

http://www.avayeazad.com/manoochehr_atashi/list.htm

http://www.ghabil.com/article.aspx?id=527

2005-11-20T06:58:00.000+03:30

توی تمام اتاقم بوی عجیبی میاد ... بو رو دنبال میکنی و میرسی به یه در... در رو که باز میکنی بوی پاییز میزنه توی صورتت

رفته بودیم بیرون شهر ... همه رو دنبال خودم کشوندم جایی که دوست داشتم و نشستیم...همه رو از یه رود خونه رد کردم... پاهای خاکیم کاملا خیس بود... آب زلال و یخ... چه لذتی داشت صورت شستن توی آبش

یه آتیش زیر خاکستر رو دوباره روشنش کردم و حس میکردم لحظه ها قسمتی از زندگی زمینی من نیست... اونجا عجیب بود نمیدونم که چرا این قدر مییامدی جلوی چشمهام ...گاهی اوقات باهات صحبت میکردم و خندت رو تصور میکردم... تا چشم کار میکرد برگ برگ برگ برگ برگ به اندازه ی قاب چشمهای آدمها... و ترکیب عجیب رنگ ها رو فقط آه میکشیدم

روی برگها دراز کشیدم و حسرت این رو میخورم که کاش چشمهای آدمها رو با خودم مییاوردم... راه میرفتم با پاهای خیس و لخت روی برگهای زمینی وباورم نمیشد که هیچ کس به کارم کاری نداره... صدا گفت مییای بریم بالای کوه و رفتیم... تمام مسیر دوتایی بلند بلند میخوندیم و هیچ سایه ای رو ندیدیم... وسط راه توی شیب و جاییکه گلی شده بود گفتم دوست دارم اینجا رو این سنگ بشینم و چند روز از جام پا نشم...بدونی که چیزی بگه واستاد... نفسم بالا نمیآمد... درختهایی که قد بلندی میکردند و هر کدوم موهاشون یه مدل بود و یه رنگ... سایه بلند بلند میخوند و به آسمون خیره شده بود و تمام مدتی که بالا نشسته بودم با هم هیچ حرفی نزدیم...حتی یه کلام

اون جا هم باهام بودی و حسرت دیدنت هی خودش رو می نشوند جلوی چشمهام... دل تنگتم ... و حس میکنم چه قدر این جمله برای بیان احساس واقعیم مسخره است

برگ بر میدارم به اندازه ای که توی دستهام بگیرم و یه دفعه یه کفشدوزکی رو تنها روی یه برگ نقره ای دیدیم ... بردمش کنار آب و حرفهایی رو بهش گفتم که پیغامم رو برسونه و سپردمش به آب... و همونجا برگهامو شستم ... کم کم دستهام زنده شد و تا آرنج توی آب کرده بودم

دستهام صدای آب میداد و از سرما قرمز شده بود که رسیدم به شعله ی خاموش شده... میگشتم و میگشتم طبیعت رو زیر چند تا برگ خیس ، خاکستری رو پیدا کردم که هنوز گرم بود... دو زانو زدم روی زمین و خاکستر دوباره دلتنگی رو نشوند توی دلم ... و دستها توی خاکستر ها خاک کردم ... نرم بود و گرم ... و خاکستر و خاکستر و خاکستر و خاکستر و خاکستر

بلندای سکوت
2005-11-19
ساعت دوازده و پنچ دقیقه ی شب

2005-11-19T07:25:00.000+03:30

خاطره ها همه متورم اند ... خانه ای قدیمی که فرهنگسرا شده... یاد آن روزگاران بخیر... صبح به صبح به دنبال دوستی در همین خانه میرفتم... دوران دبستان رو لا به لای همین دیوار ها و کوچه ها گم کردم... در باز میشد و یه حیاط بز....رگ ...... هر روز صدا زده میشد ... همان اتاق ... اما پر از آدمهایی که نمیفهمند چه میگویند... بعد از سکوتی مسخره داستان جلوی قانون از کافکا خوانده شد... فوق العاده بود... می دونستم که هممون سر کاریم ... این داستان مهر تائید بر ذهنم بود

گیلانه باید دیدنی باشه ... فعلا نشده برم ... میترسم این فیلم رو هم بردارند و نبینم

2005-11-17T06:23:00.000+03:30

دو لایه سکوت... یک ورق نفسی که هنوز زاده نشده و مه گرفته است... جنبش کوچک پلک... همه جا خاکستریست ... ساعت 4:30 صبح

بیش از اینها ، آه ، آری
بیش از اینها میتوان خاموش ماند

هوا تاریک است ... با دستی که خوابیده فقط پرده رو کنار میدهم و به آسمان شرمگین و چند شاخه ی درخت توت همسایه که توی قاب نگاهم جا مانده سلام میکنم ... نگاهم و چند شاخه ی خشک و بی برگ.... و هر دو در رنگ آسمان محو میشوند تا شاید آن کلاغ چشمهایم را هدیه بگیرد... چرخش بی ثبات دو تابوت سرگردان به چه سود؟؟؟؟ به چه بود؟

...
میتوان با پنجه های خشک
پرده را یکسو کشید و دید

میتوان بر جای باقی ماند
در کنار پرده اما کور، اما کر
...

لای پنجره رو باز میکنم و سکوتم در لای نفس های مه گرفته ام زنده میشود...و زمزمه
...
می توان فریاد زد
با صدایی سخت کاذب ، سخت بیگانه
" دوست می دارم"
...
.
.
.
در کدام خیال؟

تو را میلرزم

چرا فراموشی و خفتن در سکوت ؟... چرا؟

...

گره زده بودم زخمت را به آن ستاره ای که وسوسه ی بودن را در برهوت کویرم پروراند

از میان آن سقوط مخفی نسیم... تاب خوردم تاب

تا وصله ات زدم
حسرت را
هنوز را
بود را
و نیز سکوت را
نترسیدم شاید این ریسمان را بر خنده ای مفت گره زده باشند
نگاه کن ... من از تیرگی آن خاک سوخته ام
وقاحت آن عبث را

منتظر نشستم
تا پوسیدگی این اشک را در سنگینی یک باد بو کنی
.
.
.
سکوتی باید کرد... در پناه اضطراب دروغ

هآ ی ی ی ی ی ی ی ی ی

چرا در حباب پلکهای آن پرنده بغض کرده ای چرا؟؟؟

... چرا شکسته ای ...چرا؟؟؟

... ساکنی نیست تو را؟؟؟

بیگانه مانده ای در تشنج خفته ی آینه ها؟؟؟ چرا؟؟؟

...
میتوان چون آب در گودال خود خشک شد
.
.
.
میتوان در قاب خالی یک روز
نقش یک محکوم ، یا مغلوب ، یا مصلوب را آویخت
.
.
.
میتوان همچون عروسکهای کوکی بود
با دو چشم شیشه ای دنیا خود را دید
میتوان در جعبه ای ماهوت
با تنی انباشته از کاه
سالها در لابلای تور و پولک خفت
میتوان با هر فشار هرزه ی دستی
بی سبب فریاد کرد و گفت
" آه ، من بسیار خوشبختم "
.
.
.
شاید پرنده بود که نالید
یا باد ، در میان درختان
یا من ، که در برابر بن بست قلب خود
چون موجی از تاسف از شرم و درد
بالا میآمدم
و از میان پنجره می دیدم
که آن دو دست ، آن دو سرزنش تلخ
و همچنان دراز بسوی دو دست من
در روشنایی سپیده دمی کاذب
تحلیل میروند
و یک صدا که در افق سرد
فریاد زد
" خداحافظ"
...

من بودم که
خمیازه را دزدیدم از آن شب پیر... تباهی تجسمها را در ویرانی زمان

از کدام سو میسوزم؟؟؟

از کدام سو؟؟؟
من خاکسترم آری ... می مانم می مانم می مانم در تکرار برهنگی آن اتفاق
...
و این

من نیستم که دربیخوابی آن مرداب صادقانه بگویم : معصومیت زیباست

بلندای سکوت به غیر از قهوه ای های فروغ فرخزاد

تاریخ.....

2005-11-16T05:16:00.000+03:30

در من سپیده نیست
در من شکوفه نیست
در من سپیده ها همه از یاد رفته اند
در من شکوفه ها همه بر باد رفته اند
در من شب است و ابر
در من گل است و خون
در من هزار خار چو مژگان تیز کاج
از لابلای برف گل آلود سالیان
سر می کشد برون
پر میزنند در پس دیوار پلک من
پروانه های وحشت و تاریکی و جنون
...
نادر نادرپور

سایه شد ... آمدم نمیدونستم به کجا ... کج کج کج راه میرم و میدونم که ممکنه اینجا خیلی ها من رو بشناسند ... هر دو دست سردم توی جیبهای گرمی است ... فشارم پایین شاید زیر بودن... کتاب رابینسون و سه سری کپی از
Death of a salesman
زیر بغلمه ... دستهایی که در جیب میلرزند ... صدای ضربان قلبم را میشنوم ... معده ای که درد میکنه ... چشمهایی که به اندازه ای بازه که به جایی یا به کسی نخورم
میشمارم ... یک ...دو ... سه ... بیست و پنج و مغازه ای جدید ... دنبال کاست فروغ میگردم... از بیست و هشت دوباره خیابان... و یه عالمه مرغ گردن زده شده... کجا میروند؟؟؟ ... پنجاه و شش مغازه ای دیگر... باز هم نه!... صد و نود و هشت فرهنگسرا... سیصد و چهل و پنج ... نور نور نورو آدمهای سیاه ... شلوغی ... ششصد و هشتاد و نه خونه

پشت در موندم و میشینم روی آسفالت جلوی در... صبح که از همین در آمده بودم بیرون فقط نفس عمیق میکشیدم... تا آروم بشم... تمام آسفالت های خیابان ها رو با نگاهام جارو میزدم... صدای خش خش برگهایی که سایه های نارنجی ناز میکردند

به پشت در که رسیدم یادم افتاد که اگر دیر میرسیدم شاید راهم نمیداد استاد... آقای اسراری قبلا اتمام حجت کردند... کسی که من را نمیشناسد، راحت میتونم از استادها حرف بزنم... به ژاندارک جلسه ی پیش میگفتم که این آقای اسراری خداییش درسته که زیاد توضیح میده اما از دل و جون مایه میزاره و سعی میکنه هر چی لازم است رو بگه... خیلی از استادها زورشون مییاد حرف بزنند... همون درکذایی... تکیه دادم و سرم به اندازه ی همه آشغالهای دنیا حس میکنم که له شده ... یه روز تمام کلاس... و میدونم که هیچ جایی مثل خونه آرومم نمیکنه

بالشی که بوی خاک میده روی صورتم ... و دستی که لیوان داغ چای رو میزاره کنار شش لیوان خشک شده ی زیر تخت ... و چشمهای بسته و صدای فروغ از کاستی که از تداعی گرفتم... فروغ ... فروغ ... فروغ هیچ وقت بی فروغ نمیشود

2005.11.15
بلندای سکوت
ساعت هفت و پنجاه و دو دقیقه شب... همچنان با معده ی مسموم

...

و خبر خوبی که الان خوندم

2005-11-15T06:41:00.000+03:30

اگر نگیم که آدم ها غرورشون رو نقاب کرده اند و گذاشتندش روی همین لبخند... روی همین گوش که باید بشنود... روی همین چشم که باید ببیند ... روی همین صدا که باید شنیده بشوند ... دروغ گفته ایم

...

پاهایم آویزانند از دیواری که بی سایه تنها نشسته بود ... کنار سرمایی که به سوزهاش عادت کردم ... کاغذ کاغذ کاغذ به اندازه ی اتاق... یه چای تلخ ... یه کاکائو تلخ ... امروز که نمایشنامه ی اتاق از هورالد پینتر رو در کارگاه ادبی کار میکردیم... هر جایی که رز به برت وعده ی کاکائو را میداد به این فکر میکردم که زودتر به خانه بیام و خوردن کاکائو تلخ رو تجربه کنم... خوندن و دیدن و شنیدن کارهای پینتر رو دوست دارم

روی ایوان دراز کشیدم و کسی خانه نیست که بمن بگه چرا روی خاک ها خوابیدی ... بوی خاک رو دوست دارم ... سرمای سنگ رو دوست دارم... برگهایی که بالای سرم خش خش میکنند رو... ستاره ای که دیگه چشمک نمیزنه رو... طعم تازه ی سکوت رو

کتاب فرشته ها خودکشی کردند رو دارم میخونم ... بلند بلند... شعر رو اگر بلند نخونی شعر نیست ... کاش کتابم امضا داشت... کاش

بانوی پشت پنجره ماتم گرفته است
هفت آسمان پوچ مرا مست گرفته است
ابلیس پشت پنجره ای خیس ، بیقرار
فریاد میزند : دل من هم گرفته است !
دستان مرد یخزده را بعد سالها
دختر کنار پنجره محکم گرفته است
زن عاشق است و توی دلش حدس میزند
بیماری " برو به جهنم " گرفته است!
...
سید مهدی موسوی

...

گفتم موتیویشن ندارم ... گفتی ما که هستیم... ما میخوایم تو رو ببینیم باید جوری باشه که بتونیم تحمل کنیم ...
نمیدونم چرا اما ... سکوت
...
...
...

بلندای سکوت
14/11/2005
ساعت ده شب

2005-11-14T08:02:00.000+03:30

?????

2005-11-13T07:35:00.000+03:30

هر کی دوتا دختر رو ساعت 3 بعد از ظهر توی کوچه هایی که تا حالا تو عمرشون ندیدن ببینه میگه خل اند... هر چی آهنگ توش بارون داشت خوندیم...گریه کردیم؟...نه نه گریه نکردیم که چرا دروغ میگی... ولی بی حس شدیم...فکر کردیم...موندیم چه باید کرد...پوز خند زدیم...خندیدیم...قهقه زدیم...بوی بارون خیس رو قورت دادیم...با هم از تو گل ها رد شدیم... کفشهامون رو گلی کردیم...پاهامون یخ زد... طلوع من طلوع من وقتی غروب سر بزنه موقع رفتن منه رو خوندیم... تا به حال این آهنگ رو دویست بار گوش دادیم ولی هیچ وقت بهم این قدر نچسبیده بود... که از پشت دریای مردم رد بشیم...این شعر رو قاطی پاتی بخونیم...من اولش رو بخونم ....تو آخرش رو

و من هیچ وقت یاد نمیگیرم چه جوری باید از خیابون رد بشم...همیشه اشتباه میکنم نمیدونم کی وقت خوبیه... اگر تو نباشی من همیشه یک طرف خیابون خواهم موند!....چه باحال بود تو دانشگاه وقتی از ساختمون معماری اومدیم چه بارونی بود...خیس خیس شدیم گفتم من اگر سرما بخورم من رو میکشن ها!!! ولی بی خیال شدیم...این قدر دوست دارم با لجبازی خودم یه بلایی سرم بییاد!...الان مفتخرم که سرما خوردم و آب دهنمو نمیتونم قورت بدم...! زندگی یعنی همین ها! افتخار داره که چتر نداریم ها!...زندگی یعنی رفتن یه جاهایی که تنهایی میترسی بری...زندگی یعنی ترس از دیده نشدن...زندگی یعنی طعم سس آندره...یعنی خوردن تا حد انفجار ... یعنی زیر بارون جیغ زدن...یعنی شعر هایی رو که کامل بلد نیستی رو خوندن...یعنی وقتی هنوز جوونی بخونی
Yesterday when I was young

یعنی دست دو تا آدم تو یه جیب... یعنی نشستن روی صندلی کامپیوتر کتاب خونه وقتی هیچ کی نیست و ریسه رفتن از خنده...وقتی دوستت هولت میده...یعنی خوردن سیب زمینیهای سرخ شده ی دوستت و ندادن مال خودت رو به اون...یعنی از آسانسور شیشه ای ترسیدن... یعنی کلاس گذاشتن که نترسیدن...یعنی کفشهای نو و سفید رو تا مچ تو گل کردن... یعنی....یعنی نفس کشیدن...زندگی معنی میده ها ... مونتها هر وقت خودت بخوای...هر وقت هم که نخواستی بدونی ... تو این روزهای قشنگ به جای اینکه بزنی بیرون اتاقت رو تاریک کن و بشین تو خونه...بعد ببین کی زودتر میمیره...تو یا اون عنکبوتی که توی خونتون مگس گیرش نمییاد....

نوشته شده توسط نابخشوده

2005-11-13T06:44:00.000+03:30

هوا قدم زدن نم نم های بارون رو در خودش اجازه داده بود... از صبح میخواستم برم بیرون اما خوابم مییامد.... بارون که شروع شد بوی بارون مستم کرد... دست خودم نبود فقط دلم می خواست برم بیرون و زیر بارون قدم بزنم... بهانه ی خرید بهترین بهانه بود... ساعت 10:30 با نابخشوده پای تلفن که صحبت میکردیم گفتم مییای بریم بیرون...گفت آره بزار بپرسم.... قرار بود بگیم کلاس داریم.... قرار شد من ساعت 11:30 دم خونشون باشم... بودم و او هم اومد و از همون جا شروع شد این روز قشنگ

با هم گفتیم و خندیدیم زیربرگهای درختهایی که هنوز وصل آسومون بودند و روی برگهای نارنجی گلی که به زمینیان پیوسته بودند... دنیای عجیب بودنمون زیر آسمونی که خیلی دلش گرفته بود...و دل ما که لحظه به لحظه از شادی پوک می شد... هوا بوی بهشت میداد... بوی قشنگ عشق میداد... توی کوچه پس کوچه ها قدم میزدیم و حالیمون نبود که زمان چیه ...کجاست.... فقط میرفتیم و میرفتیم.... مغازه ... چند تا پرو... دوباره مغازه ... پرو.... بعد از یه پیباده روی ، به پیشنهاد نابخشوده خواستیم به شکمهامون برسیم... چند پاساژ و سگ پشمالوی سفیدی که از دور خیلی ناز بود... هی گفتم الهی... چقدر نازه ... آخر کاری ها خیلی آمد طرفم که به نابخشوده میگفتم بریم بریم ... ترسیده بودم ... گفتم الان پاچمو میگیره...یه مغازه ی عروسک فروشی پر از عروسکهایی که هر جایی ندارند... خیلی قشنگ...خیلی... و یه لاکپشت عروسکی با چشمهای افسرده ... و بعد که تصمیم گرفتیم بیاییم اینجا

با نابخشوده نشستیم سر یه میز... پروما... گشتن توی مغازه هاش... آسانسوری که توش چه قدر خندیدیم ... فست فوود... فیله اسپایسی...خیلی خوشمزه و خیلی زیاد... یه عده خانم میانسال و زنده دل... یه عده پسر جوون سر یه میز بزرگ... من و تو هم سر میز سه تایی... روی من به شیشه و نابخشوده طرف چپم بود... دوست داشتیم یه جایی باشه که راحت باشیم... هوای بیرون بارونی....زمینها خیس... کفشهامون گلی... دلهامون همچنان از شادی پوک... و من که گاهی اوقات به آسمون روبروم خیره میشدم و گوشم با تو بود... گاهی اوقات مکث... نفس عمیق... ذهنمون به همه جا رفت و از خیلی چیزها حرف.... به چشمهات که نگاه میکردم دلم برای همون لحظه ای که توش بودیم تنگ میشد... دوست نداشتم لحظه ها بگذرند

مکث... مکث... یه ساعتی شد که نشستیم ...به اندازه ی تمام دنیا خندیدیم .... به اندازه ی تمام دنیا حرف زدیم... مکث بین اینها ... و بیشتر از تمام دنیا ها خوش می گذشت... کم کم شلوغ شد و زدیم بیرون...داشت بارون میآمد ... گذر از کوچه های غریب و حس مالکیت کردن...خنده خنده خنده ...مکث... شعر... آه کشیدن... گذر از پارک خالی... درخت های مو نارنجی دل زنده... دوباره خنده ... دوباره خیال... رویا ... رویا ... همه و همه به اندازه ی راسته ی یه بلوار بزرگ

دانشگاه ... سلام رسوندن به خدا... حیاط پر از باروون ... سری که بدی بالا و بزاری با آب باروون شسته بشه ... چتر یعنی چی؟... یعنی ترس همین... حیاط خالی و چشمهای سایه ها که از پشت شیشه حسرتی توش نیست... دو سه بار دور زدن حیاط...خیس شدن تا پوست بدن... اخوان .... فروغ... من و تو

بلندای سکوت
.....

2005-11-10T07:34:00.000+03:30

2005-11-08T05:44:00.000+03:30

خسته ام و راه میروم همه ی بودنم را ... سر کلاسی بودم که تمام مدت دوست داشتم گریه کنم و کسی باشه که صدایم رو بشنود... از کلاس آمدم بیرون پنجره ی راهرو رو باز کردم ... عمیق نفس میکشم و در هوای سردی که سعی در اثبات پاییز داره به آسمون نگاه میکنم ... خبری از ابرهای پریشان نیست... چشمهایم فقط تاریکی می بینند و دلم به حال تاریکی میسوزه... و چند درخت که دلم به حال برگهای درخت بلند میسوزه... دلم به حال آن سپیداری که هیچ پرنده ای در آن خانه نکرده میسوزه... دلم به حال قشنگی ابرهای گره خورده ای که سر کلاس میدیدم میسوزه... دلم به حال چشمهای خسته ام ... به حال سر درد گرفته ام... به حال حنجره ی آه کشیده ام ... دلم به حال خوووووودم میسوزه

توی راه به آخرین حرفت فکر میکنم ... به چشمهای ناآرومت نگاه میکردم و گفتی به خاطر موضوعی که برات اتفاق افتاده میتونی درک کنی که این روزها چه حالی دارم ... گفتی کاملا میتونی درک کنی... اونجا بود که حس کردم قلبی که توی دمای منفی بودن درجه یخ زده رو هاه ه ه ه ه ه میکنی

به این فکر میکنم چرا سن آدمها رو با سن جسمشون میسنجند... هر کدوم از ما چند تا سن داریم... از خودم میپرسم قلبم چند سالشه؟؟ روحم چه طور؟؟ عقلم؟؟ هیچ وقت به این ها فکر کردی
.
.
.
خانمی که امروز پهلوم نشسته بود و من نمی تونستم چشم ازش بر دارم... زیر چشمی نگاهش میکردم... به این فکر میکردم اگر سوالی ازش بپرسم چی جوابم رو میده ... بهم گفت توی این دوره زمانه جوان بودن و پاک بودن و پاک و با خدا موندن خیلی سخته... میگفت ایمان مثل آتیشی میمونه که نگه داشتنش سخته
.
.
.
امروز پشت تلفن تداعی از فرشته ام میگفت...چنان دادی از شوق زدم که حس کردم بعد از مدتها این اولین صدایی بود که بلند و از ته دلم بود... از ته کدوم دلم؟ نمیدونم... همون دلی که خیلی چیزها توش ریخته میشه و باید تحمل شه؟؟؟... همون دلی که گرفته؟؟؟ .... امروز وقتی تلفن رو برداشتم و بهم گفتی که چی شده گفتی که داره سرت سوت میکشه و همین الان پستم رو خوندی... یه جوری حس کردم کسی هست که صدامو بشنوه... نمیدونی تلفن امروزت چه قدر آرومم کرد

2005-11-07T07:14:00.000+03:30

سایه ی پاهای خودم رو روی سقف میبینم... تکیه دادم به دیواری آفتابی و صدای استادی از توی کلاس میآد که درباره ی غرور صحبت میکند... مشکل آدمها اینه که علاوه بر غروری که برای آدمها نشون میدن...نسبت به خدا هم غرور دارند... چند پوستر رو روی بورد میخونم...کلاسی که تموم شده و شاگردهایی که میریزند بیرون... و من که هنوز دارم با سایه ی پاهای خودم بازی میکنم

یک اتوبوس خلوت و بعد از مدت ها دوباره پنجره رو تونستم باز کنم و کسی بهم نگه ببندم... هوا سوز عجیبی داره که با سوز دلم هم صدا میشه... این قدر سرما به صورتم خورده که وقتی چشمهام رو میخوام کاملا باز کنم احساس میکنم که صورتم عین یه مجسمه گچی سفت شده... عین قلبم که چند روزیست عجیب تر از همه سفت شده... تا به حال سفت شدن قلب و روحت رو حس کردی؟ حتی یک بارش هم بسه

به حرفها و نصیحت هات فکر میکنم... به اینکه اون روز که بهم میگفتی که به دنیا چه جوری فکر کنم بهت گفتم حالت خوب شده! و تو گفتی که نه! جدی داری میگی... و من هم جدی به حرفهات فکر کردم اما فکر میکردم فقط منظورت فرشته است ... اما الان بعد از ماه ها کاملا میفهمم چی میگفتی...یاد حرف ها و نگاه حسرت بار دوستی میافتم که برای اولین بار چشمها شو اینجوری میدیدم... که واقعا از ته وجودش حرف میزد

سر هیچ کلاسی حواسم به خودم و کلاس نیست... فقط دقیقه ها میگذرند ... به امید هایی که آدمها توی زندگیشون دارند فکر میکنم... امید ...امید... و دنیا دنیا دل تنگ...و قفسهایی که آدمها سعی میکنند خود واقعیشون رو توش مخفی کنند

به خودم هم حق میدم تا دوباره این دل احیا بشه زمان ببره

پیاده توی خیابونی راه میرفتم که آدمی که بلند بلند آواز میخوند رودیدم... همون جا بود که اتفاقی یه دوست قدیمی رو دیدم... با هم حرف زدیم... از سه سال که همدیگر رو ندیده بودیم ...ا زهمه چیز...نمیدونم چه شد که از دل ِ تنگش گفت...از دل تنگم نگفتم... ناراحت بود...ناراحت بودم...بهانه ی سرما رو برای بغض هاش می آورد که سکوت کنه...و من که بهانه ای را قبول نداشتم... براش چند تا شعر از فروغ خوندم... بلند ... برام مهم نبود که توی خیابون هستم... فروغ رو نمیشناخت... طاقت نیاورد، گریه کرد... داغی لبهام رو توی سرما حس کردم و فهمیدم که خوش آمد گویی اشکهاست... سکوت ... سکوت... سکوت به اندازه ی دو خیابان ... جاییکه راهم فرق میکرد... مکث ... برای چند ثانیه دست هم دیگه رو فشردیم... و چشمهایی که به هم نگاه میکرد... دوباره مکث... تشکر بابت اینکه میگفت خیلی آروم شده... دوست داشتم بیشتر باهم می بودیم... و سکوت...لبخند...دلخند...دوباره مکث... سپردن به خدا
3/11/2005

2005-11-06T05:54:00.000+03:30

خداحافظی.. حنجره ای خندونی که پر از بغض بود، بالاخره ترکید... همه جمع میشیم... گریه گریه گریه...التماس... ساعت نه و نیم شب....دستگاه فشار سنج و فشار 20... لبها، گونه ها، پیشونی، تمام بدن رنگ لبو...قرص چهار تا... بغل کردن... اشکهایی که یواش از چشمهای نگرانم مییامد پایین... توی بغلمه.... داغ داغ داغ .... بدنی که داره ورم میکنه دقیقه به دقیقه بیشتر.... با دستهای لرزونی که گریفوروت آب میگیرم.... فایده نداره...دنبال بقیه قرصها میگردیم ... فشار همچنان 20...زار زار بچه ها... لباس ها ی کلفت رو از تن داغ در مییاریم.... ورم دو برابر.... دستم رو میزارم روی دستش.... رگهاش دارن پاره میشن... میبوسم دستشو... میگه باهام خداحافظی هاتون رو بکنین. امشب دارم میرم
.
.
.
ساعت ده و نیم... فشار 19 ... نشسته و به من تکیه داده... نفس بالا نمییاد ... سنگینی قفسه سینه و دو بازو... با اینکه براش خوب نیست هنوز داره گریه میکنه... سرش رو روی شونه ام گذاشته ... چه غمی ! ...نمییاد بیمارستان... میگه بزارین امشب تموم بشه... بدن بچه ای که میلرزید و میگفت تو رو خدا نه!
.
.
.
بالاخره درمانگاه ... هممون میدونستیم اینجا فایده نداره. اما جای دیگه نمیآمد. انتظار برای نوبت ... ساعت یازده و نیم... خسته خسته خسته... تا به حال تا این حد ورم رو در هیچ کسی ندیدم... رنگ سیاه... چشمها بی حال ... میگه خوابم مییاد... نشستم کنار تن داغ ... بهم تکیه داده... سرم رو پایین میندازم... پاهایی که میلرزه کنار پاهای کبود ... سرامیکی که قرار بوده سفید باشه ، اما الان انگار یه سالی هست که تمیز نشده... نزدیک به ده مریض... یه سری پرستار که فقط میخندند و با هم شوخی میکنند... یه تلویزیون روشن بالا سمت چپ... معاینه ... یه کپسول سوراخ شده زیر زبون... صدا اعصابش خورده ... با چشمهای قرمز میگه اینها دیگه منسوخ شده ... مکث... عین خر نمیفهمید دکتره...مکث... فشار سنج و هنوز 19 ... پرستاری که از نظرهایی که صدا میداد عصبی شده بود ... آمپول وریدی ... نگرانی نگرانی... هیچ کاری فایده نداشت ... آومدم توی سالن نشستم ... سرم بین دو دستم بود... لژ کفشهای پرستاری که چند دقیقه ی پیش به من جوری نگاه میکرد که انگار برج پیزا رو می بینه ... سایه سایه سایه ...بوی گند آمپول... بچه ی هشت ساله ای که میخنده و به آمپول زن میگه نمییای آمپولم رو بزنی...و بقیه مریض ها که تعجب میکنند... صدا می گه بالاخره نوار قلب داد دکتر... دستگاهی قدیمی که یه نوار قلب کلی طول کشید... و آب قند... دکتری که می پرسه ترسیدی؟...و تن داغ می گه از چی؟... من دارم به استقبال مرگ میرم حالا از چی بترسم؟... نوار قلبی که مورد داره... من با صدای لرزونم گفتم من از اول هم گفتم بریم جواد الائمه

ساعت یه ربع به یک ... توی ماشینی که تن داغ رو از پشت نگاه میکنم... اگر براش اتفاقی بیفته!!! چشمهای بغض کرده ام رو بهش خیره کردم ... نگاهش میکنم و توی دلم باهاش حرف میزنم
.
.
.
بیمارستان ... یه نفر همراه فقط بره تو!... مردی که مییاد جلو و میگه من شماها رو اینجا زیاد دیدم ... و شروع به احوال پرسی کرد...دو نفر همراه میرن تو ... پوستری روی شیشه ی مات در بود که چسب پوستر ماتی شیشه رو از بین برده بود ... من که از توی یه باریکه ی نیم سانتی می دیدمشون ... به صداها گفتم که خبرش رو به من هم بدین... فشار 18 بود... از اتاق انتظار اومدم بیرون ... هوا عجیب سرد بود ... چراغ های سبز... هیچ کس دیده نمیشد... یه مسیر تکراری رو چند بار میرم ... میشینم روی یه صندلی... هوا عجیب داره بی حسم میکنه... لباسهام خیلی نازکه ... نگاهم به شلوار آبی میفته که بعد از چند ساعت الان دیدیم که شلوارمو عوض نکردم... خسته خسته خسته ... اما وقتی از پشت شیشه میبینمش اصلا احساس خستگی نمیکنم... میگم اگر خواستن بستریش کنن من هستم تا صبح... باز هم سکوت ... سوز... یاد دو سال پیش زمانی که تا صبح توی اورژانس بیمارستان بیدار نشسته بودم و نفس هاشو میشمردم میافتم ... شروع میکنم بلند بلند با خدا صحبت میکنم ... چشمهام باز داغ میشه
.
.
.
صدا اعصابش خورده میگه گفتم کارهایی که اونجا میکنند خوب نیست...مکث... دکتر گفته از این به بعد هر مشکلی بود همین جا بیایید... میخوان بستری کنند ... اما از دکتر ها خواهش کرده بره خونه... ساعت دو و ربع ... و همان مرد اولی که قسمت پذیرش بود و میگفت خوشحال شدم دیدمتون... یکی نیست بگه آدم حسابی بیمارستان جاییکه اگر کسی رو دیدی خوشحال بشی!... خونه... تن داغ میخوابه ... دستش رو میده بهم میگه نگاه کن خیلی بهتر شده ورم بدنم... فرقی نکرده بود ! تمام راه تا خونه بهش فکر میکردم ... دراز کشیدم... پرده رو میدم کنار ... ساعت ده دقیقه به سه صبح...صدا میگه تو که شام نخوردی... چشمهام رو میبندم و باز طرف صحبت حرفهای توی قلبم خداست... یه حس عجیبی دارم ... تمام مدت این چند ساعت هر لحظه که ساکت بودم به این فکر میکردم که هر چی خدا بخواد پیش مییاد... اما باز هم من خواسته ی خودم رو میگفتم... صداش میزدم و میگفتم میدونم توی قلبمی... سکوت ...سکوت... سکوت... نمیدونم چرا ولی جمله ی دکتر علی شریعتی مییاد توی ذهنم " اگر تنها ترین تنها شوم باز هم خدا هست "

2005-11-05T03:06:00.000+03:30

ماه رمضان تمام شد... اما همچنان بخواه از خدا
.
.
.
.برای من هم دعا کنید

2005-11-01T04:58:00.000+03:30

حذف شد

2005-10-31T05:16:00.000+03:30

گوش دادم
در خیابان وحشت زده تاریک
یک نفر گوئی قلبش را
مثل حجمی فاسد
زیر پا له کرد
در خیابان وحشت زده تاریک
یک ستاره ترکید
گوش دادم

نبضم از طغیان خون متورم بود
و تنم
تنم از وسوسه ی
متلاشی گشتن
.
.
.
( فروغ . تولدی دیگر . دریافت )

2005-10-30T05:44:00.000+03:30

ای دریغا که همه مزرعه ی دلها را
علف هرزه ی کین پوشانده است
و همه مردم شهر
بانگ برداشته اند
که چرا سیمان نیست
و کسی فکر نکرد
که چرا ایمان نیست
و زمانی شده است
که به غیر از انسان
هیچ چیز ارزان نیست

روزنامه ی خراسان ، صفحه جوان
پنجشنبه پنج آبان 1384

2005-10-29T05:59:00.000+03:30

نمیخوام بدونم کجام....مسخره است... برای یک در چقدر تعارف !!! ... یک عالمه آدم می خواستن از یک در باریک رد بشن... انگار هیچ کدوم روزه نیستند ... انگار نه انگار که نیم ساعت از اذان گذشته ... تشنگی داره دیوونه ام میکنه

این بار بیست و سومین باری بود که سر سفره پاشودم... احوال پرسی اون هم با فاصله ی پنج شش متری...فیس فیس فیس کردن و سر تکون دادن...اگر فحش هم به طرف بدی نمی فهمه... باز با لب خندون اون هم فیس فیس فیس میکنه ... شاید هم اون داره فحش میده..... دلم میخواست اول افطارم آروم بشینم تا دعا کنم برای همه ی اونهایی که دوستشون دارم...و اول از همه آمد توی ذهنم ...ازش خبری ندارم... به خدا میگم خدایا هر جا هست فقط حفظش کن... میدونم که اگر من هم نگم خدا اینقدر دوستش داره که .... هر چی نباشه تو این فرشته رو خلق کردی ....اما گفتن من فقط دل خوشکنک بود...چایی توی دستمه و همون جور که به آدمها نگاه میکنم و میبینم چرا هیچ کدوم آروم نمیگیرند... زبونم رو میسوزونه... چرا هیچ کس چایی نمیخوره

خنده ... خنده ... خنده... شوخی... و نگاه من...یه نگاهی اذیتم میکنه... هر بار برگشتم به من میخندید... با لبخندی عجیب

یه کاغذ میزارند توی دستم و میگن این دعا رو هر وقت بخونی شیطون ازت دور میشه... قشنگ بود... عین دعا ندیده ها... نمی فهمیدم چند بار میخونمش...معنی فارسی هم داشت...برگه ای کپی از یک دفتر اتود... سرم رو مییارم بالا میبینم بقیه کاغذها رو انداختن اون طرف...و بچه ها با برگه های مامانا دارن موشک درست میکنن... پیش خودم میگم خاک تو سره همتون بکنن

غیبت ... غیبت ... غیبت ... خنده... مسخره... سکوت...سکوت ... چشمک... احوال پرسی... دوباره غیبت... غیبت ... غیبت... بس نیست؟؟؟ خبر خوش...خبر ناخوش ... مریض... عیادت... قرار... دعوت... دعوت... دعوت... همشون فقط همین کار ها رو میکردن...تکرار ... تکرار... تکرار... تکرار... تکرار... تکرار...
یاد عید میافتم که هر جا میری قیافه ها تکراریه... از یه خونه همه با هم میرن خونه ی یکی دیگه... مهمون ها تکراریه تکراری... و حرفهاشون تکراری تر

خوبه قدم زدن قبل از رسیدن ... توی خیابونهایی که اگر سر کسی رو هم ببرند کسی نیست که بیاد کمک...توی سکوت و تاریکی راه رفتن ... همین جور قدم قدم قدم انگار که آمدم هوا خوری...و اصلا دیر نشده... از کلاس زود تر زده بودم بیرون... فقط پنج دقیقه... اما الان بیش از یک ربع که یواش کردم... نوشته هامو در مییارم... میخونم... آروم ...آرومه آروم... اخوان رو زمزمه میکنم... تداعی میاد توی ذهنم... دوباره دوست... پاییز ....پاییز زرد... پاییز قهوه ای... پاییز نارنجی... پاییز خش خش ... توی پیاده روها سعی میکنم که پاهامو روی برگ ها بزارم و به حرفی که توی گلوشون خشک شده گوش بدم...و بعد یه بازی...یاد داستان خرسهای پاندا به روایت یه ساکسیفونیست که دوست دختری در فرانکفورد دارد میافتم.... به برگه مبگم یه جور بگو خش که انگار هنوز دوست داشتی اون بالا باشی...خش... به برگ دیگه میگم یه جور بگو خش که انگار از اینکه من له کردمت ناراحتی...خش!... یه جور بگو خش که انگار داری باهام حرف میزنی... خش ...یه جور بگو خش که انگار میدونی دارم به چی فکر میکنم...خششش... یه جور بگو خش که انگار میتونی پیامم رو به خدا بدی... خش؟ ...یه جور بگو خش که بهم بگی دوباره پامو بزارم روت...خش^؟... یه جور بگو خش که بگی از فرشتم خبر داری... خش! یه جور بگو خش که من نتونم بگم...خش......؟!؟... یه جور بگو خش که گریه ام بگیره...خخخخشششش... یه جور بگو خش که انگار تو هم داری گریه میکنی.....خش خش خش خش خش خش خش خش خش خش خش خش خش

2005-10-28T05:26:00.000+03:30

چرا این جوری نشستم؟ ... چند بار همین طور که نشسته ام جا به جا میشم...اما باز هم همون جور... دست یخی گونه ی داغ را تحمل میکنه و دست دیگه رو به میله های شوفاژ گرفته بودم... و سوزی که از کنار پنجره میزد توی چشمهام...با نفر کناریم به اندازه ی نصف صندلی فاصله بود...سرم رو دوست داشتم پایین بگیرم تا سایه ی سایه ها نزنه تو چشمام و مزاحمم نشه ... دوست نداشتم فکر کنم کجام... و همه چیز سایه بود....سایه سایه سایه سایه سایه ... سایه تا سایه....میشه چند تا؟ فکر میکردم... به اینکه حضورش کم تر شده اما عجیبه این چند روز با هر کی صحبت میکنم یه جوری توی ذهنم به او میرسم... به این فکر میکنم که اسم فرشته ای که براش گذاشته بودم رو باید عوض کنم ... همیشه فکر میکردم که یه آدم اگر خیلی خوب باشه اگر بهترین آدم باشه بهش میگن فرشته... نه ...نه ...تو از فرشته ها هم فرشته تری...به آدمی که از فرشته ها هم فرشته تره چی میگن؟؟؟؟؟؟ حرف میزدم ... سردم بود ... نمیدونم چند تا حرف زذم... همه ی اون حرف ها رو او بهم باورونده بود... قشنگ بود تکرار جمله هاش توی ذهن... قشنگ بود خوندن حرفهاش ... قشنگ بود آرزو کردن شنیدن حرفهاش...قشنگ بود سکوتهای مخم وقتی به او ختم میشد... و قشنگ نبودم من...وقتی که آشنا میگفت اولین باری که من رو دیده آرامش خاصی داشتم و براش عجیب بوده... وقتی که گفت با هام که صحبت میکنه آروم میشه...و آرامشه حرفهام براش عجیبه...وقتی بهم گفت که عین فرشته میمونم...وقتی که دیروز دوست میگفت که من یکی از خوشبختهام...وقتی پرسیدم چرا... وقتی دوست گفت چرا...وقتی وقتی وقتی وقتی وقتی دلم میخواست اونجا بود و میشنید که من تمام را از او دارم... به این فکر میکنم من چی دارم....؟؟؟؟ حتی یه جمله از حرفهاش که زندگیمو عوض کرده رو با هیچ چیز عوض نمیکنم...میبینی این جا هیچ چقدر زیاده ... با هیچ چیز...خیره شدم به دیوار پهلوم...دلم میخواست رویم رو میکردم به دیوار و سرم رو میگذاشتم روش و تمام وجودم رو داد میزدم ... چشمهامو میبندم و تجسم میکنم که سرم روی دیواره و دارم باهاش حرف میزنم...زمزمه میکنم... یه مسیر کوتاه روی صورتم خیس ...ولبهام د اغ میشه...میفهمم که دارم گریه میکنم ... کاش این سایه ها نبودند... کاش...و صدای استادی که اسم من رو برد ... پرسید نمیخوام از خودم دفاع کنم... دوست نداشتم لبهام رو باز کنم( نمیدونستم از چی حرف میزنه )...با دست نشون دادم هیچی... گفت هیچی با سر نشون دادم هیچی... پرسید حالم خوبه( بهتر از زمانی بود که بخوام حواسمو بدم به استاد)... گریه ام گرفته بود که باید خنده بزارم روی لبم که بگم خوبم... گفت باید جمله تیسس بیارم اول نوشته ام( و کاغذی دستش بود که به دستم رسید )... سرم رو تکون دادم که باشه... بهم گفت چرتینگ؟؟؟ دیدم چرت کجا بوده ... من الان از استادمون هم اجیر ترم...فکر کردم که بیشتر از این نباید گوش بدم... و سکوت بود...دیگه نخواستم چیزی بشنوم

2005-10-27T08:22:00.000+03:30

2005-10-26T05:03:00.000+03:30

..
..
شاید هنوز هم
در پشت چشمهای له شده ، درعمق انجماد
یک چیز نیم زنده ی مغشوش
بر جای مانده بود
که در تلاش بی رمقش می خواست
ایمان بیاورد به پاکی آواز آبها

شاید ، ولی چه خالی بی پایانی
خورشید مرده بود
و هیچکس نمی دانست
که نام آن کبوترغمگین
کز قلبها گریخته ، ایمانست
..
..
( فروغ . آیه های زمینی )

2005-10-25T05:30:00.000+03:30

صدای آب میآمد و من نمیتوانستم قطره ها را تشخیص بدم....نشسته بودم و سکوت همچنان نگاهم را گچ گرفته بود. ... ایستاده بودم کنار خانمی که با موبایل با دایی عزیزش صحبت میکرد و نگران این بود که من صدای داییش را نشنوم... خانمی که کیفم را گرفت که خسته نشوم و هنوز چند ایستگاهی میگذشت که یکی از اقوام را دید و مجبور شد جایش را به او دهد و کیف من که در هوا معلق بود را اصرار داشت که همچنان بگیرد... معمولا در این جور مواقع به هر کی نگاه کنی توی یک عالم دیگه است و تند تند داره با خودش فکر میکنه... اما نمیدونم چرا اینجا همه به هم نگاه میکنند... نمیدونم چرا هیچ کس نه سوار میشه نه پیاده... من به عکس خودم توی شیشه تکیه داده بودم و همین جور که خطهای سفید نارنجی رو با نگاهم رد میکردم، گوش رو دادم به هر چه که بقیه گوش میکردند... صدای ضعیف رادیوی راننده بود که وقتی به عزا داری رسید بلندش کرده بود... برگشتم ببینم هنوز آدم ها دارند به هم نگاه میکنند؟ نه ... تمام نگاه ها به آسمون بود...دختر عینکی با چشمهای درشت که عینک رو سر دماغش گذاشته بود و قطره هایی که بدون هیچ اثری در صورت چک چک میکرد و آه های پیا پی اش...پیرزنی که تسبیح به دست داشت و لبهایش همچنان تکان میخورد ... و چند خانمی که سرهایشان را به شیشه ها تکیه داده بودند... خانمی که بوی نان شیرمال رو در تمام اتوبوس پیچونده بود و زنی که از خستگی خواب بود...همه بدون هیچ حرکتی فقط بغض و اشک... و صدای رادیو همچنان علی علی میکرد ... فکرکردم این ها امشب توی احیا چه میکنند . ... سرد است ... نشسته ام ... و صدایی که پشت در میگفت : غسل شب قدر ثواب دارد.
چند ایستگاه بعد شلوغ شد و من فقط زمزمه هایی را از کنار گوشم رد میکردم. حاجی که از زمانی که سوار شده سرش پایین است و زیر لب چیزهایی میگفت ... نمیدانم با کی؟ خانمی که شماره ی خط را اشتباه میگوید و عده ای که قصد پیاده شدن میکنند و او میخندد و میگوید: این جوری گفتم که یکی پاشه و من بشینم. در حالیکه میخندد با دست چپش جلوی دندان نیش افتاده اش را میگیرد. ... صدای آدمهیی میآید که در طبقه ی پایین احیا گرفته اند و من همچنان سرد نشسته ام

2005-10-24T04:51:00.000+03:30

…
و صدایی که میسوخت و میگفت: شکستند عشق را و روح را و غرور را... و سهمم را از مرهم هق هق ها فروختم به پروانه های کهنه ... پیله بست مرا آن آه ... دوختم ستاره ها را به دوری باران ... و قطره هایی که شکستند پنجره ها را در ماتی شانه های خواب دیده ام ... و سخت بود بخت را همصدا شدن در مرگ شقایق ها ... سرد بود مرا شب بیداری شبنم ها در تن سوزی بغض... سرد بود مرا نابی زخم آسمان در شب های کویر ...سرد بود....سرد... جاده هایی که مهمان پاهای قدیمی دوست بود...نبود؟؟؟

آینه را تبر زدند و اشکید آن درخت در مرگ تجسم ها... در نوک آسمان خاکی مرا در بهت سرمستی رفته ی فرصت حدیث میخوانند .... بهت کرد سپردن گم شدن ها را در یاد.... بهت کرد گرفتار شدن زمین را در گریه ی نسیم... کم شد این شمع که ابر ها فوت کرده بودنش... فوت کردند.... فوووووت .... پر پر شدن عشق را در خیسی شبانه
...

...

2005-10-22T06:13:00.000+03:30

2005-10-21T12:37:00.000+03:30

پا به پای اسارت دیوارها میرفتم..... پناهم میدادند در زنجیرهایشان..... و نا مهربونی های باخته را در وحشت درخت گم میکردم...... و همان کوچه های چشم به راه دل سوخته ..... و من هم

....

2005-10-20T07:04:00.000+03:30

دفعه ی سومی بود که میآمدم از خیابون رد بشم که یه ماشین با چنان سرعتی میآمد که من فقط بهش میتونستم نگاه کنم... ماشین ترمزی میزد که تمام مردم بر میگشتند ببینند چه خبر شده ...ماشین رفته بود و من بودم با بدنی که میلرزید و یه عده آدم که به راننده فحش میدادند.... خانمی که حالم رو از من پرسید و من که یادم رفته بود نفس بکشم، همان جور به راه خودم ادامه دادم... سه بار پشت سر هم دقیقا وقتی سه تا خیابان رو رد میکردم. هوا هم خیلی گرمه... تمام راه به مرگی فکر میکردم که از بیخ گوشم رد شده بود... به قدری خسته بودم که دستهام میلرزید... این رو خوب میدونم که اگر تو با من نبودی مرده بودم ... عجیبه که بعد از اون اتفاق آدمها برام به جای سایه بخار شده بودند.... مثل ابری که در هوا معلق باشه... هر جا که بودم جا میموندم...سوار تاکسی شدم و گفتم مستقیم.... توی همون لحظه ی مرگ جا مونده بودم که راننده پرسید مستقیم کجاست؟ من میخواستم برم آفاق کتاب بخرم که تاکسی جای سی متری دوم بود.... پیاده شدم....به آدمهایی نگاه میکردم که هر کدوم به چی فکر میکنند... راه برگشتن به خونه بود که پشت سر دو خانمی که آهسته راه میرفتند و حرف میزدند بودم.... از تمام آشناهاشون گفتن و من دوست داشتم به هر دو تاشون فقط نگاه کنم... هر چی به پاهام میگفتم یواش راه برن که به اونها نرسم و ازشون مجبور نشم بگذرم فایده نداشت... رسیدم اما پشت سرشون به یکیشون نگاه میکردم که یه دفعه حس کرد کسی پشت سر داره راه میره...توی یه کوچه ی نسبتا خلوت بود... از ترس دهنش باز موند ... من هم به راهم ادامه دادم با لبخندی ... صدای پایی رو میشنیدم که پشت سرم میآمد...و دختری که در پارک نشسته بود و چند کاغذ را دردست داشت و گریه میکرد... یاد اون شبی افتادم که از کنار پارک ملت که رد میشدم پسری رو دیدم که داشت گریه میکرد... بلند بلند...و بغل کرده بود دو زانو را ... و به این فکر کردم که خدا چه قدر الان ناراحته

2005-10-18T06:24:00.000+03:30

آشفته از هیچم و سکوت را فرار خواهم کرد..... به این نگاه میکنی که در بغض کلاغ های پیر چه بر سر فریادت آمده است....نا خودآگاه میگیرد دلت را همان هوای وحشی بغض...همان هوار وحشی برگهای همسایه.... به عدم میسپارند تو را... بودنت را ... خاطره ات را...و حتی سنگ سفید محکوم به اسمت را ...و به سرمای غروب خیره شده ای در کبودی مطلق.... کتابی در دستانم هست که دارد تمام میشود ...دوست ندارم تمام شود...دوست دارم تمام شوم ... تمام شوم به وصله ای میان آسمان و زمین....امید را سپرده ای به گرمای سایه های یخی....به سرمای سوخته ی باغ خاکستر نشین آرزو.... بگذار تکیه کنند به آنچه که می پندارندش هیچ.....ماه سیلی خورده ای را تمام باید کرد در پشت پرواز زاغهای اهلی یاد..... راه میروم در همان جایی که نگاه تلخ تر از تردید است.....کتاب را همچنان خوانده ام و نمیخواهم صفحه ی آخرش را تمام کنم .... تمام نمیکنم.....شیشه های آبدیده را از سطح دیده ام برمیدارم ..... میگذارم تا باز هم خش خش بوسه های باد را بر صورت کاغذیم حس کنم.... قدم قدم میروم...به کجا؟؟؟؟؟؟؟..... به تاریکی محضی که چشمهایم را دزدیده است.... قدم بر میدارم .... چند قدم جلو...اما عقب گشتن عجیب، پاهایم را گول میزند....صدای اذان است هوا قشنگ تر از آسمان بغضیده..... و هستی با تمام گزیده ای از حرف هایی که امروز شنیده ای.... باد است که گنگ کننان می برد تو را ..... قدم میزنم ...کناره ی پارک را در سایه ی درختان خفته ی سبز.....قدم میزنم چراغ ها را در سیاهی سایه ی خودم....قدم میزنم جدول ها را در لخ لخ پاهای ساکنان و سکون من.....قدم میزنم میدان و بلوار را در تق تق چرخهای ثابت...و قدم میزنم سکون را....و آسمان همچنان بالای سرم موییده....موییده سکوتت را...موییده قار قار کلاغ ها را ...موییده شکسته حرف های سرما را......گوش را پس میگیری از تمام ناشنیده هایت....مشروح میشود حرفهایی که میدانم عامیانه نیست....و من خلاصه ترینم در سنگینی این غم

2005-10-16T04:52:00.000+03:30

When I have no one to turn to

And I am feeling kind of low,

When there is no one to talk to

And nowhere I want to go,

I search deep within myself

It is the love inside my heart

That lets me know my Angel is there

Even though we are miles apart.

2005-10-15T16:05:00.000+03:30

همه جا تاریکه ...همه چیز....هوای اتاق نفسم را از من گرفته تا خودش رو گرم کنه...پاهایی که از زیر پتو کله کشیده بیرون از سرما بی حسه....پنجره هنوز بازه .... و سر ِ هنوز خیس من.... چشمهام به اندازه ای بازه که تاریکی اطراف بزنه تو چشمم....خونه ی روبرویی دیده میشه که دختری نشسته و داره کتابی میخونه .... به دستهای یخ کرده ام نگاه میکنم که کاغذهایی که توش حرفها ی تو رو نوشتم رو گرفته بوده که خوابم برده..... به تمام روز فکر میکنم

اینکه چی بود که منو از خواب بیدار کرد ..... نشوندم پای مانیتور با چشمهایی که به زور باز کرده بودم .... بعد از پنجاه روز ...یعنی ممکن بود... مفصل های انگشتام خشک شده بود .... تمام خون بدنم جمع شده بود توی قلبی که نمی فهمید چه جوری میزنه

تا به حال شده لرزش قلبت رو حس کنی؟ جوری که بشینی و بشماری تا آروم شه و به این فکر کنی که چه بر سرش آمده

قفل ذهنم رو باز کردم و ولش کردم توی همون هوایی که روی ماه خدا رو بوسیده بودم... تداعی یادته اون روز به من گفتی که روی ماه خدا رو ببوسم و من گفتم که بوسیدم و جواب نداد... فکر میکردم شاید هم فکر میکنم که بوسیدم و وقتی که خواستم ببوسم روشو کشیده اون طرف.... اما خدا جواباشو گذاشته بود که یه دفعه داغونم کنه

توی همون هوا ذهنم به تو که میرسید لبخندی رو میگذاشت روی لبهام که گرمی شو حس میکردم
.....
.....
.....

خاطره ات .... روی ماه خدا ...... قلبی که نداشتم ..... روحی که داده بودمش به باد .... خونی که یخ زده بود توی خاکستر داغ

.....

.... من

2005-10-14T12:08:00.000+03:30

گاهی اوقات آدمهایی پیدا میشن که بعد میشینی فکر میکنی من از اون روز که با خیلی از رفتارهای آدم نماها مشکل داشتم حالا این گروه جدید رو چه جوری باهاش کنار بیام با اینکه هیچ کاری باهاشون نداری ها..اما بد تره..... آب که هیچی .... فکر کنم موهام مو خوره شد وقتی شنیدم این قدر راحت میشه از طرف بقیه حرف زد....میخوام بدونم اونهایی که از طرف بقیه حرف هایی میزنند که دو بهم زنی کنند فکر نمی کنند که یه روزی مثه امروز توی یه صحبت هم من بفهمم کی از قول من چی گفته هم اون طرف مقابل متوجه بشه که حرفی که شنیده ..... نمیدونم...... ما مثلا

نمیدونم چرا آدمها نمیتونند ببینند که یه نفر سرش تو لاک خودشه .... چه قدر خوب میشد هر کسی هر حرفی داشت میتونست جرئت گفتنش رو هم داشته باشه.... یا اگر گفت بگه که آره ...من گفتم.... من که اینجوریم شما رو نمیدونم

همین جور که تو فکر این چیزها بودم .... چشمم افتاد به کاغذهای پرینت ...... فکرم افتاد پیشه فرشتم.... روحم افتاد تو اظطراب ...جسمم هم افتاد تو غالب سنگی یخ

***

سر کلاس انقلاب رو بگم ..... 84 نفر.... عین حموم زنانه بود..... والا من نمک سنگ تصفیه شده ندیده بودم..... هم سنگ هم تصفیه...! همشون ته نشین کرده بودند ته کلاس.... یکی شون که حس کرده بود نشسته توی قهوه خونه ی قنبر.... تسبیح به دست ...یه دست رو شونه ی دوست یه پا روی صندلی جلویی ..... یکی شون فقط آمده بود برای دعوا....خداییش آقای عمویی خوب از پسشون بر آمد.... به قول نابخشوده کارهایی که ما سال دوم دبستان زشت میدونستیم رو اینا افتخار می کردن بهش.... واقعا خدا رو شکر که بچه های کلاس ما از این جاهل ها نبودند ( کاری به بعضی هاشون ندارم که آب نمی بینند ).... وگر نه من یکی که انصراف میدادم.....دختره هنوز بلد نیست امپریالیسم بنویسه.....از اون پر ادعا ها بود فکر میکرد چون خودش بلد نیست بقیه هم بلد نیستند ...میگفت هیچ کدومتون بلد نیستین فقط افه میزاریم .... چشمش به جاهل ها افتاده بود هول شد

یه سری زدیم به خیام فال..... خوبیش اینه که از جو توی حیاط جلوی دانشگاه مییای بیرون ..... من نمیدونم که چرا هر چی چشمه فقط ما رو میبینه.....آخ اون روزی با نابخشوده که بودیم با هر کی صحبت کردیم دیدیم توی دید خانم ریاحی هستیم.... مرده بودم از خنده.... اومدیم این طرف تر نزدیک دم در با هامو ن صحبت میکردیم که یه دفعه سر و کله یکی دیگه پیدا شد..... مسخراس نگاه نمیکنند که ببینند تو یه فرسنگ با طرف مقابلت فاصله داری فقط بیان گیر بدن ..... بعد جای خیام فال میبینی دست تو دست هم یه کلاغ نیست بالا سرشون قار قار کنه..... حالا ما باشیم یا نابخشوده ی طفلک... اون قسمت به استیج تبدیل میشه

از کلاس های آقای صباغ مخصوصا این نقد ادبی خیلی خوشم مییاد..... یه چیزهایی تو کلاس مطرح میشه که کیف میکنی گوش کنی و یاد بگیری ... اما آخرش دیگه من یکی که کم میارم ...خیلی کلاس سنگین میشه

2005-10-13T08:51:00.000+03:30

I look at you and think: I cannot liveWithout you;

you're the person of my dreams.

Of course I know I can, but I must give

My heart room to tell it as it seems.

Romance must have a language fit for feeling

More than fits between the earth and sky.

For love there cannot be a floor or ceiling:

My love goes down too deep and flies too high

.So when I say I cannot live without you,

Know I can't imagine so much pain;

And when I claim to always dream about you,

Well, know the moon is happy once again.

The sun reveals cold truths for all to see,

But I must light my love with poetry.

2005-10-12T21:31:00.000+03:30

با نشاط ترین روز زندگیم بود....پوستم برای روحم تنگ شده بود....به ساعت نگاه کردم اما نفهمیدم که ساعت چنده... اومدم بیرون.....تمام وجودم ذوق بود....شاد ترین شعر ها رو میخوندم....داد میزدم....نمی تونستم یواش راه برم....فقط میرفتم....در یک لحظه فکرکردم امروز چند شنبه است.....نمی دونستم...هر روزی که بود عزیز بود.....کاغذ های پرینت رو گرفته بودم دستم و بلند بلند میخوندم....فوق العاده قشنگ بود....برای چندمین بار بود که فرشته ام باعث شده بود خدا رو حس کنم.... یاد شب اول ماه رمضان افتادم....که چه هدیه ای خدا به من داد .... بد جوری کم آوردم در برابر این خدایی که.... تا به حال در برابر خدا کم آوردی

توی کلاسی نشسته بودم و با خودم نمیدونم چی رو ولی فقط زمزمه میکردم.... به خدا میگفتم که این دفعه چیرو میخوای بهم بفهمونی....و باز دوباره این جمله ی فرشته ام اومد توی ذهنم که

Every step that we take is a message from God…….what was the message this time

تمام کلاس نامه نگاری رو به کاغذهای پرینت فکر میکردم....ساعت ها خیلی دیر می گذشت...کو تا ساعت نه و نیم شب

سری هم به نمایشگاه نقاشی و کتاب زدیم با هامون .....اصلا نمیتونستم بهش فکر نکنم ...لا به لای پوستر های نقاشی که راه میرفتم و به فرشته ام فکر میکردم...که یه دفعه پام خورد زیر یکی از این سه پایه های نقاشی....نزدیک بود بیوفته...چیزی که برام جالب بود پوستر یکی از بچه های شب شعری بود که میفروختند...فکر میکردم هر کسی از خانواده قهر میکنه فقط خواننده میشه...ولی فهمیدم بعداز قهر کردن بازار کار زیاده....سر کلاس که اومدم .... خیلی دلم گرفت....با اینکه روز خوبی برام بود اما ناراحتی معصومیت رو نمیشد دید و بی خیال بود....با نابخشوده که صحبت میکردم اشک تو چشمام جمع میشد.....کاش روزی رو ببینم که معصومیت هم از این وضع آشفته در یاد.... بهترین کلاسمون هم که کلاس ترجمه ادبی با آقای کلاهی بود...آقای کلاهی از نظر استاد گری بی نظیرند....همین جور که سر کلاس نشسته بودیم....آقای کلاهی با به قول خودشون گل پسر وارد شدند....آقای اسراری آمده بودند سر کلاس بنشینند.... جای شما خالی آقای اسراری هر کار میکردند جلوی خنده شون رو بگیرند....(چون به هر حال نمی شد هر جایی خندید)....فایده نداشت...کنترل خنده های آقای اسراری ادبیات و پانکچوییشن خودش رو داشت....جای تداعی بد جوری خالی بود

دل تو دلم نبود .... دقیقه ها شده بودند قرن....خونه که آمدم خیلی خسته بودم....اما فکر چت کردن با فرشته نمیذاشت هیچ کار دیگه ای بکنم .... توی حیاطی رفتم که ماه بهم نگاه میکرد و به فکر کردن بلندم گوش میداد

2005-10-11T06:25:00.000+03:30

میگویند امروز روز آمدن فرشتگان است به زمین
من از آن روزی که نباید باید ها را میشناختم
با سوسو ی ضعیف کبریتهای چشم
نشسته ام
مات و مبهوت به آن آبی یخ زده خیره
تا شاید آب کنم حافظ ابرهای یخی را
اگر آنان ناجوانمردانه از نیستی خود میترسند

2005-10-09T06:43:00.000+03:30

همیشه فکر میکردم وقتی که از آدمهایی که دوستشون دارم دور میشم ، وقتی که به این فکر میکنم که چه جوری ازشون دور شدم..... این وسط خدا اونها رو از من دور کرده.... الان هم که باقیمانده ای وجود نداره که بخوام فکر کنم که چه جوری ازشون دور شدم ...همه دورند ... به قول اخوان در دل من همه کورند و کرند... دیگه ام کاری ندارم که از خدا بخوام که ازم نگیردشون .... چون خدا این کار رو نکرده .... دوست داشتن یک رابطه ی دو طرفه است

یاد حرف تداعی میافتم وقتی که بهم گفت که نه به کسی وابسته بشم......و نه دلم برای کسی تنگ بشه
شاید هم ...غم تنهایی اسیرت میکنه تا بخوای بجنبی پیرت میکنه ...است .. آره....خیلی ها نمیدونن تنهایی یعنی چه

اما الان میبینم که آدمها اگر از هم دور میشن ...خودشون میخوان که از هم دور بشن....شاید اونهایی که از من دور شدند هم خودشون خواستند که این اتفاق بیفته ، چون نه من خواستم و نه خدا بخیله

معده درد اذیتم میکنه.... اما هر روز فقط خودم احوال خودم رو میپرسم....همین باعث شده این چیزها بیاد توی ذهنم ...به کی آدم باید تو این دنیا دلش رو خوش کنه

دلم برای فرشته ام یه ذره شده..... یه نامه رو از یک دوست....از یک آشنا ..... از یک عزیز چند بار میخونی؟....تا به حال برات پیش آمده !....میل چند خطی یک فرشته رو چه طور؟ فقط از خدا میخوام که فرشته ام رو از من نگیره....چون کسی دیگر وجود ندارد

خسته ام ....خسته.....خسته تر از سکوت

2005-10-08T04:53:00.000+03:30

2005-10-07T07:31:00.000+03:30

نمی دونم چی میشه که یه دفعه اون شب می یاد تو ذهنم .....سرم شاید جایی بین هوا و زمین معلق بود و از بین درز چشمهام ستاره های دنباله داری رو میدیدم که عین سوزن میخی توی جا سوزنی آسفالت گیر کرده بودند

حرکت باد تصویر ها رو به هم کشونده بود

احساس میکنم که وسط یک باغ سوخته سیبی رو بو میکشم که داغ دیده است

صدا می گفت و می گفت و من...نمی شنیدم و نمی شنیدم

از خنده هایش معلوم بود که سعی داره منوبخندونه...و از نخندیدن من معلوم بود که گوش نمیدم....صدام زد ... و باز حرف.....این بار که گوش دادم وخنده ام گرفت....فقط در حد لبخند بود
تمام ماهیچه های صورتم خشک شد .... کوک هایی که لبخند رو روی لبهام وصله زده بود قصد نداشت جدا بشه....و مجبورم کرد که با لبخند آه بکشم

معده ی پر ادعایی که هوس میوه های بهشتی کرده بود و فکر من نبود هر چه که بهش خورانده بودم پس داد....و صدای دکتر خواب آلودی که خوردن مرگ را هم قدغن کرد

2005-10-06T08:01:00.000+03:30

زیر درخت سیاه آرزوهایم
و در سپیدی سایه اش
گریه کرد مرا ... آن لبخند

....
گریه کرد مرا آن آه ه ه
....
و برگهای بی سایه ی درختی
که در تاریکی محض فرو رفته بود

2005-10-05T05:47:00.000+03:30

A story without words

2005-09-29T22:28:00.000+03:30

2005-09-27T22:54:00.000+03:30

inجای سودارو سر کلاس رمان خالی بود... استاد از تاریخ ادبیات می پرسید و من ونابخشوده می گفتیم که غایب اون کسی که بلد بوده

یه روز ِ تمام کلاس...نامه نگاری .... رمان .... نمایشنامه.... و ترجمه

سر کلاس نشستم وبه دو ساعت قبلی فکر میکنم که سکوت رو ترجیح میدادم به هم صحبت شدن با مطرود...به فکر های عقب افتاده ام فکر میکردم...و سعی میکردم بفهمم چرا نمیشه به بعضی از فکرها فکر کرد در حالی که نمیدونی که فکر نمیکنی....حتی به فکرهای هیچی که خودش یه دنیای خاصی داره....و به این فکر میکنم که آیا برای بقیه شده که یه سری آدمها براشون تعریف شده باشند....آن هم تعریف نه چندان خوب؟....آره؟....نمیدونم

و دوباره به همون سکوت هیچی ام فکر میکنم
هیچ و ناپوچ

شاید فقط از هیچ ...اما.. .بعضی از آدمها لیاقت هیچ بودن رو ندارند

...

و صدای لالایی مونو تن استاد و چشم های خواب آلود من....خمیازه های ناتمام
و کامیک ریلیف کلاس....که اگر نبود کلاس به مرثیه خوانی مردگان بیشتر شبیه بود
صدای فخ فخ سرماخوردگان پشت سری

...

و خودم که در ردیف هیچ ها نشسته ام

...

به صحبت هام با انبگما فکر میکنم و به این که نمی دونست من کی هستم و درباره ی وبلاگم نظر میداد...و پیشنهاد های من و نظر های او
...

و باز هم همان ستاره ی تنهاییم ..... که به خاکستر های دلتنگی معلق در هوا وصله خورده....

و فرشته ام..... اگر کسی فرشته ی منوداشت چی کار میکرد
من فرشته دارم؟....؟....؟....کجاست

2005-09-26T05:30:00.000+03:30

2005-09-25T19:00:00.000+03:30

انقلاب ساعت 6 تا 8 شبی که چند نفری توی کلاسش قل می خورند....قیافه های جدید توی دانشگاه ....بو کردن هوایی که برات تازگی داره اما معلوم نیست با چه بویی....صدایی که من ومیاره توی حیاطی که دسته های دوستی ایستاده اند و حرکتشون داد میزنه ترم اولی اند

پنجره ای که می شه توش رفت و درخت کوچکی رو ببینی که به زور خودش رو توی صف بزرگتر ها جا داده...و تک ستاره ای که از دید ابرها پنهان مونده و داره آدمها رو نگاه میکنه...و من که به اون خیره شدم و صدا که میگه اون ستاره ی منه... و من که توی دلم میگم چرا تنهاست؟

باز کردن پنجره و نشستن سر کلاس....و دو برگ نارنجی که از کنار پنجره هر از گاهی سرک میکشند توی کلاس و یک آسمون سیاه بی ستاره... و بادی که هر جایی که دلت بخواد ذهنت رو میبره

حرفهای استاد و چند نگاه معصوم تداعی
سال 57 فقط بخشی از درس ماست......و نگاه من به برگهای خشک
با این باد فکر میکنی کجایی
توی یک جنگل پاییزی!
و بنفشه ها که برگهایم را پشت پنجره ی بسته ای حبس می کنند

نگاهم که توی دستهای گره خورده ام گیر کرده و فکر میکنم به فرشته ام
از فرشته ات خبری شد
سرم رو میدم بالا ...- نه
ا زاینکه در همون زمانی که بهش فکر میکردم تداعی ازم پرسید تعجب کردم

به مانتوی سفید نگاه میکنم و تخته ی خالی!!!!...و استادی که دو ردیف اول کلاس را بی خیال میشه و می یاد عقب

چند خنده به ریش بعضی ها و تمام شدن کلاس

سوار اتوبوسی که توی پنجره اش سکوتی رو نشون میده که خوابش می یاد....منتظر این بودم که یه نفر از کنار پنجره بلند شه...سرم رو گذاشتم به همون شیشه و با پس ضمینه ی صورتم به چراغ های خیابون نگاه میکردم....و پنجره های بسته

جا مو عوض کردم و کنار کناریه پنجره ی نیمه بازی می شینم.... اینقدر پاهامو پایین مییارم تا سرم رو روی میله پشت سرم بزارم....و توی بادی که هن هن میکنه و به زور خودش رو از لای پنجره میده تو، نگاهم به پس سر آدمهایی می افته که هر کدوم یه ریختیه....و هر کدوم یه وره

برای بار سوم جا مو عوض می کنم و این بار خودم ام با یه پنجره ی باز...و درختهای وکیل آباد....و ذهن خالیم...خالیه خالی...فقط چشمها مو میبندم و میزارم باد با تمام نیرو به صورتم بزنه .... شاید بتونه نزاره بخوابم

با چشمهای بسته سعی میکنم به هیچ فکر کنم به هیچ....سکوت و سکوت و

.و نگاه بازم به مرد و زنی می افته که سرشون رو به هم تکیه دادند و به آسمون نگاه میکنند از پشت پنجره ی کثیف

باد توی گوشم می پیچه و داره داد میزنه.....و من هم به هر ناله اش سر تکون می دم....و دوباره چشمها مو میبندم .... همچنان داد است و بیداد من

صورتم یخ کرده انگار باد با سوزن های یخی صورتم رو نشونه گرفته.... میزارم تا کاملا خودش رو خالی کنه ، چو ن از هوای گرفته بدم میاد....چشمها مو به اندازه ای که اشکهای دلتنگی شو بده بیرون باز میکنم....همه چیز محو شده.....محو...همه چیز سایه ی باد روش خیس شده .... بوی خاک و سبزه و باد و صورت یخی من

دلم می خواست موهامو به صلابه ی این باد می کشیدم....تا رد پای هر تارش رو به یاد این باد میگذاشتم تا شاید او یادش باشد که کسی بود که به فریادهاش گوش کرد....شاید تکرار شدنی نیست این اتفاق

توی تاریکی راه میرم و تمام آدمها برام ضد نورند....وارد خیابون تالار مانند احمد آباد میشم شاید تک و توکی از خانمها شلوار پاشونه و بیشتری ها دامن....و شالهای بر باد سپرده...و به این فکر میکنم که آخه چه اجباری برای اون هایی که باور ندارند....ها؟؟؟ چرا

به نور که میرسم میدونم که این صورت منه که برای همه ضد نوره ....حتی اگر تو تاریکی باشم

بلندای سکوت
ساعت 11:37 شب
25/9/2005

2005-09-24T09:08:00.000+03:30

ازم پرسید چرا تو همیشه ساده ای؟..... قیافه ات رو میگم؟....موندم چی بگم...یا ساده ام یا مات!.... آره من ماتم ....مات و مبهوت...همین جور که سعی می کردم نگاه یخی مو از روی تجسم ذهنم بر دارم...دوباره گفتم....یا مات یا ساده یا هم نیستم

نگاهم نگاه جا مونده ایی بود از همه چی....از اون روز فکر میکردم هست و جواب نمی ده ...ولی الان نیست که جواب بده....نگرانی داره ذره ذرهی وجودم رو می ماسونه توی نکنه ها....توی ته ته های خوابم...چرا مشکی پوشیده بود؟...چرا

همین جور که داشتم تایپ می کردم و خانواده ی رابینسون و متعلقاتشون همه جمع بودن...خنده ی شادی از دیدار 8 ساله.... اما گریه های دلتنگی غالب بودند....و من که حتی نقش پایه ی دوربین رو هم اجرا می کردم...هر لحظه که میدیدمشون تا دلم می آمد باز بشه می دیدم قفله با نکنه ها....که کلیدشو گم کردم در انتظار...بی خیال می شدم

چت کردن برام سم بود ...حتی با اینکه با قشنگترین خاطراته کودکیم چت می کردم....اما می دونستم که بد به حالم

فغقط خیره بودم به عکس و موها ی کذایی توی صورتم که نبینن چه قدر حالم گرفته است....سراغم و می گیرن و میگم من همینم که داره صحبت می کنه...هر دو تون گفتین که دوربین رو بگیرم طرف خودم...وقتی که دیدی لبخند زدی و گفتی داری شبیه مامانت میشی....به خودم گفتم بیچاره مامانم....یه دفعه چند دست کوچک و بزرگ موها م وجمع کرد دوربین رو گرفتن طرف من...که هر دوشون که منو با اون وضع دیدن زدن زیره خنده...تسلیم خنده های زورکی شدم که از هر ناله ای بد تر بود

?.....کجاست

2005-09-22T07:54:00.000+03:30

یادم انداخت که در یادم باشد....که چه چیز را در یاد داشته باشم
که یادشان برایم یاد آور تمام یاد هایی باشد که باید از برای او به خاطر سپرد
و سپردم به خاطرم...که خاطرش برایم عزیز بوده است
و خاطره ای قشنگ را در پوچی خاطرم یاد کرده است
که قشنگی تمام خاطره ها را از برای یاد او به خاطر هیچم وام داده امتا شاید به خاطر هیچ های به یاد مانده ام....مجبور به سپردن خاطراتم به هیچ نشوم

2005-09-20T21:25:00.000+04:30

( فروغ )

روز اول با خودم گفتم
دیگرش هرگز نخواهم دید
روز دوم باز می گفتم
لیک با اندوه و با تردید

روز سوم هم گذشت اما
بر سر پیمان خود بودم
ظلمت زندان مرا می کشت
باز زندانبان خود بودم

آن من دیوانه ی عاصی
در درونم هایهو می کرد
مشت بر دیوارها می کوفت
روزنی را جستجو می کرد

در درونم راه می پیمود
همچو روحی در شبستانی
بر درونم سایه می افکند
همچو ابری بربیابانی

می شنیدم نیمه شب در خواب
هایهای گریه هایش را
در صدایم گوش می کردم
درد سیال صدایش را

شرمگین می خواندمش بر خویش
از چه رو بیهوده گریانی
در میان گریه می نالید
دوستش دارم، نمی دانی

بانگ او آن بانگ لرزان بود
کز جهانی دور بر می خاست
لیک در من تا که می پیچید
مرده ای از گور بر می خاست

2005-09-18T22:21:00.000+04:30

چند روز بود که فکر میکردم اگر این بار به دانشگاه برم چقدر بچه ها فرق کردند و دست از خاله زنک بازی برداشتن....با چند نفری هماهنگ کرده بودم که کی بریم دانشگاه....دیروز چیز زیادی از تغییرات بچه ها ندیدم ....ولی امیدوارم این سال آخری هر کسی سرش بره تو لاک خودش و دنبال درد سر نگرده....گشنه و تشنه در حالی که سلف دانشگاه تعطیل بود از ساعت یک و نیم تا چهار و خورده ای توی حیاط دانشگاه قل می خوردیم....اون هم بعد از پر کردن کاغذ ها و امضا کردن خانم صابر....یاد ترم اولی افتادم که برای ثبت نام که آمده بودیم چای می دادند و آقای طیرانی هم سعی می کردند که کار همه رو راه بندازند....از دیدن خیلی ها خوشحال شدم... سه تا از بچه ها عروس شده بودند ....که به هر سه مخصوصا به شادی تبریک میگم ...(.آسیه ، مهدیه و شادی) عزیز ان شااله خوشبخت شوید .... روی صندلی توی حیاط نشسته بودم و به بچه ها نگاه می کردم که با دیدن دوست ها گل از گلشون می شکفت......و من فقط بهشون نگاه می کردم و چشمم تقریبا به در خشک شده بود....تداعی آمد....اما نمی دونم چرا تداعی اولین برخوردش یه جور خاصیه..... انگار که از قبل با هم سلام و احوال پرسی کردیم.....نمیدونم... برام یه بچه خرس ناز نازی سوغاتی آورده بود.... انگشتری که از همه ی جواهرات هم قشنگ تر بود دستش بود....وقتی به انگشترش نگاه می کردم یه آرامش خاصی داشت....انگشتری عقیق که به اون قشنگی تا به حال ندیده بودم.....خودش می گفت مثل انگشتر فروغ...اولین چیزی بود که از اول عمرم از بقیه دیدم و دوست داشتم که من هم می داشتم....

همین جور که نشسته بودم و سعی می کردم خودم رو مشغول کنم ...... یاد فرشته ام افتادم و خدایش.....در یک لحظه جمله هاشو نا خود آگاه تکرار کردم.....و در حالیکه دست خیسی رو که آب خورده بودم خشک میکردم ....بغضی عجیب آمد سراغم.....دوباره نشستم روی همون صندلی و سعی کردم به چیز دیگه ای فکر کنم.....پنج شش تا فرم رو داشتم پر میکردم ( چون جای یکی از بچه ها رو گرفته بودم و باید در عوض هم برای خودش و هم دوستاش فرم پر می کردم ) که یک دفعه نابخشوده رو دیدم....همین جور که نشته بودم و اون واستاده بود و هم دیگه رو بغل کرده بودیم....دوباره بغض.... وفکر کردم شاید تنها کسی بوده که خدا ازم نگرفتش

بعد از سه ساعت معطلی رفتیم توی یه آغل که منتظر بمونیم..... که من و نابخشوده جیم کردیم و من که ساعت شش کلاس داشتم مونده بودم چه کار کنم....که از آخر هم بهم گفتند که فیشهای ترم پیشم چون ثبت نشده باید اول اونها رو ثبت کنند و بعد ثبت نام این ترم.....دیگه اون جا بود که نمی فهمیدم چی میگم از اعصاب خوردی....مجبور بودم بگردم خونه و فیشها رو پیدا کنم....که گفتن فردا بیا......ساعت پنج شده بود و باید میرفتم تا به کلاس برسم.....خیلی خسته بودم

نشسته بودم روی صندلی اتوبوس و نمی تونستم چشمهامو باز نگه دارم.....می دونستم که اگر چشمهام رو ببندم از خستگی بیهوش میشم....ولی معلوم نبود وقتی به هوش می یام چیزی به جایی مونده باشه.....چکهای توی کیفم که هیچ....ممکن بود لباس هم به تنم نباشه...از این مردم هیچ چیز بعید نیست

سرم رو گذاشته بودم به پنجره و در حالیکه زیپ کیفم رو گرفته بودم......باز فرشته آمد سراغم.....شروع کردم به زمزمه کردن هر شعری که توی ذهنم می آمد .....

توی خیابون مدرس به زور راه می رفتم......از دیروزش که به اجبار بچه ها یه ذره هندبال و وسطنا بازی کرده بودم بدنم گرفته بود......تمام ماهیچه های بدنم عین سنگ شده بود....به این فکر می کردم من همونیم که به زور ناظم مدرسه توپ بسکتبال و هندبال رو ازش می گرفت.....و اصلا هم خسته نمیشد

وقتی رسیدم هنوز بیست دقیقه فرصت داشتم....رفتم توی سالن شعر...اونجا بود که هر کسی هر شعری می خوند یه جوری دلم می گرفت

هیچ ومن و هنوز .....بیست و چهار روز انتظار هنوز کافی نیست

ساعت هفت و ربع بود و عینک رو برداشتم .... روزها معمولا بیشتر به خاطر آفتاب مبزنم....اما در شب با واضح ندیدن آدما چیزی از دست نمیدم .... راحت ترم

هر لحظه ممکن بود خستگی وادارم کنه که یه چرتی وسط خیابون بزنم....یه روز بی نتیجه....حتی نمی تونستم برای تاکسی واستم.....از دور چشمم به صندلی های ایستگاه اتوبوس افتاد....خودم رو تا اونجا کشوندم و چند دقیقه نشستن بعد از آمدن یه خیابون یه طرفه غنیمت بود.....چشمها رو بستم تا هیچ نبینم....و همچنان زمزمه میکردم شعرهای فروغ رو....که یه دفعه چنان دودی توی هوا پیچید ....چشمها رو که باز کردم هیچ چیز دیده نمیشد....یه لحظه حس کردم دنیا تمام شد و توی جهنمم... بوی سپنج هم حتما به خاطر این است که جهنمیان چشم نخورند....مردی بود که سپنج دود می کرد و صلوات می فرستاد

سوار تاکسی شدم و آهنگ های قدیمی معین ... نمیدونم چه قیافه ای شده بودم ....برام هم مهم نبود... ولی راننده با تعجب نگاه میکرد و خانمی که کنارم نشسته بود هم همین طور

خیابون کوهسنگی رو چراغونی قشنگی کرده بودند.....نظریه های مختلفی میشنیدم توی خیابون بدونی که چیزی پرسیده باشم...و فقط به بالشم فکر میکردم و به ناهار ساعت هشت شبی که در انتظارم هست....که با نظریه جدید فهمیدم که چه ریختی شدم.....اولی گفت: این و نگاه با بی افش قهر کرده؟ ...دومی گفت نه بابا شدید تره ! احتمالا با شوهرش....اونجا بود که فهمیدم چه قیافه ای شدم ...

یه سری نقاشی ... شعر ... و سلام خداحافظ پناهی....و ماه و من ... یک روز بی نتیجه

*****
روز از نو و هیچ از نو.....سر ابوذر غفاری بودم و اولین چیزی که دیدم تابلوی حلیم ممتاز بود که می خواستم صبحانه ی نخورده رو بالا بیارم....رو مو که بر گردوندم چشمم به موهای دختری افتاد که رنگ حلیم بود اون هم با روغن حیوانی ...طرف چپم مردی سیگار می کشید و پشت سرم نرده هایی بود که گل های عجیبی از پشت آن دیده میشد و دوست داشتم می تونستم از اون گلهای وحشی خود روی قهوه ای خشک کنم

تمام شب یه عالمه ماجرا از سر باز کرده بودم و در نهایت فرشته ام را از پشت نرده های یه راه پله ی منحوس دیدم البته در خواب

مشکی پوشیده بود و صداش هنوز هست....هنوز هست....هست و هست هنوز..... و گوشی رو برمی داره....لهجه ای که کاملا معلوم فارسی نیست .......و چند بار ذهن خاموشم تکرار میکردش .....چندین بار...نمیدونم

روحم دیشب به تهران رفته بود....و پشت در اتاقی که دم در با تلفن صحبت می کرد

ظهر دختری رو دیدم که النگوی چوبی جالبی داشت....از بچه های دانشگاه بود....نیم ساعت با خودم کلنجار رفتم تا ازش بپرسم از کجا خریده ...و نسبتا ذوق کرد وقتی ازش پرسیدم ....معمولا در این جور مواقع صحبت ادامه پیدا می کنه مخصوصا وقتی راه هر دو نفر یکیه اما از اون جایی که حوصله ی خودم را هم نداشتم و ترجیح میدادم در ذهنیات خودم باقی بمونم صحبت ما به چند جمله ختنم شد
دوست داشتم یکی برای نابخشوده و یکی برای تداعی بخرم ....از اونهایی بود که می دونستم هر دو شون دوست دارن...مخصوصا تداعی.....آدرس رو گرفتم و همون جور که توی خیابون سعی میکردم ذهنم رو به هر چیزی غیر از اون چیزی که توی ذهنم هست مشغول کنم وتلفن منطق مشغول بود به مغازه رسیدم و دوباره بی نتیجه... تمام کرده بود من رنگ چوبش رو می خواستم یکی قهوه ای یکی کرم.......و توی آفتاب ظهر بد جوری پکر شده بودم

2005-09-17T08:03:00.000+04:30

اول از همه سبزی تازه خوردن را شروع کردم....اون هم در آش رشته ی مادر بزرگ

تا بحال شده که فکر کنی برای لحظه ای با همه چیز خداحافظی کنی.....ببینی چقدر وابستگی به این دنیا داری ....؟....بالای چرخ و فلک حس عجیبی بود...من بودم با دو دست که شش دست گرفته بودنش از ترس... 3 بچه ای که دوتا شون زیر 12 بودن و یکی در مرز دوازده ...شهر قشنگ بود اما چیزی که قشنگ تر بود این بود که میگن آدمها وقتی میمیرن روحشون بالا میره ...تجربه ی جالبی بود ... دلم نمی خواست پایین بیام.... تنها چیزی که منو از عالم خودم بیرون آورد لرزش دست بچه ها بود...لولو که چشمها شو بسته بود و خمیرو هم که رنگش پریده بود و سعی میکرد وا نمود کنه که نمی ترسه...و ملی که می خواست لولو رو قانع کنه که چشمها ش را باز کنه....بالا تر که رفت آروم شدن...دلم می خواست که تنها بودم و سوار ترن هوایی می شدم جیغ و ترس برام لازمه...بعد هم که از پارک به کلی بیرون آمدیم ..در راه خونه بودیم که بقیه رو دیدیم و بهشون پیوستیم و من که اصرار کرده بودم بید مجنون بریم بلیط ماهی ها عاشق می شوند را گرفته بودن....اول حالم گرفته شده بود...اما همین جور که با بی میلی نشسته بودم و عینک را هم برداشته بودم و تیتراژ جالبشو نگاه میکردم تا اینکه به اسم مریم سعادت رسید....خندم گرفت و بلند گفتم فیلمش فوق العاده است.....رفتم و شیشه های چرب عینک رو شستم تا بهتر ببینم

....شاید فقط 2 نفر بدونند که

ماهی های آبی یکی یکی رد میشدند واسمها حک...و اون چیزی که توی ذهن من رد میشد فرشته ام بود....کسی که از بالای آسمون با من بود....فیلم قشنگی بود....فقط نفهمیدم که چرا اینها اگر شمالی هستن هیچ کدوم لهجه ی شمالی ندارند....موقع برگشت از خیابون کنار سینما آمدیم که یک دفعه دلم هوری ریخت پایین....رد شدن از کنار کانون و خیره شدن من به پنجره ی کلاسی که در طبقه ی اول کنار دفتر دبیران بود....و تمام شب که نمی تونستم به خیلی از چیزها فکر نکنم خوابم هم نبرد....کاش توی اتاق خودم بودم ....هر لحظه آرزو می کردم زود تر صبح بشه و برگردم خونه....یا اون بالا تو آسمون می موندم ...مثلا برق می رفت

2005-09-15T08:47:00.000+04:30

2005-09-12T08:35:00.002+04:30

....سکوت ....سکوت ....سکوت
حکایت
....چشمهای قرمز
....شکایت
....اگر
....هنوز....هنوز....هنوز
....روزگار
.....شاید
!......انتظار

2005-09-11T08:53:00.000+04:30

Where did you get that little tear?
I found it waiting when I got here.

George Mac Donald

2005-09-10T12:05:00.000+04:30

I asked
I asked the creator for strength,

that I may achieve,

I was made weak to learn to be humble.

I asked the creator for health,

that I may do greater things,

I was given infirmity,

so that I may do better things.

I asked the creator for wealth,

that I may have material comforts,

I was given poverty,

so that I may learn wisdom.

I asked the creator for power,

so I could control others,

I was given weakness,

so I would feel the need for others.

I asked the creator for all things to make my life enjoyable,

I was given life to enjoy all things.

I received nothing that I asked for,

---but everything I hoped for.

(Unknown)

2005-09-09T10:23:00.000+04:30

.....رفت تا 21 روز
دیروز پرسیدم از معنی کلمه ای که 14 روز بود که فکر مو مشغول کرده بود و هیچ کس نمی فهمید حرف من چیه؟
سر سپردگی ..... شاید اصلا نباید به این کلمه فکر می کردم! شاید
هیچ کس صدای من و نمیشنید...چهار شنبه با هر کسی که صحبت می کردم هیچ کس نمیشنید ...شاید چون من با زمان پیش نمیرفتم...سعی میکردم به زمان فکر نکنم به امید اینکه زود تر پنجشنبه بشه...اما الان برام پنجشنبه ای وجود نداشته و یکدفعه که نگاه می کنم میبینم جمعه است....از این جمعه بدم می یاد....دوست ندارم حرف بزنم .... فقط سکوت باشه و من....من باشم و هیچ....هیچ باشه و بی لیاقتی من

2005-09-07T21:08:00.000+04:30

و باز هم هیچ اندر این آسمان هفتگانه..
.......
.......
خلاصه می خواهم شوم از این مشروحیت تام
خلاصه می خواهم کنم همه ی فرشتگان بی سوال را...
خلاصه می خواهم کنم ابلیس بی جواب را...
یا زیستن کهکشان مفلوک را ...
تا شاید نیز خلاصه ا م کنند...
می شود آیا؟

2005-09-04T11:40:00.000+04:30

....دلم برای لیل های نابخشوده ام تنگ است سخت
و نا شناس سکوت های عریانش نیز
....برایم سخت است تنگ
که قلبم را سپرده ام
به ستاره های معصومانه ات
....اگرچه تپش هایش در هیاهوی شعله ی شمعی خاموش را
...!باد برده است

2005-09-03T18:11:00.000+04:30

missing my angel....

2005-09-01T12:15:00.000+04:30

دو شعر از فروغ

ما بر زمینی هرزه روئیدیم
ما بر زمینی هرزه می باریم
ما " هیچ" را در راه ها دیدیم
بر اسب زرد بالدار خویش
چون پادشاهی راه می پیمود
افسوس ، ما خوشبخت و آرامیم
افسوس ، ما دلتنگ و خاموشیم
خوشبخت ، زیرا دوست می داریم
دلتنگ ، زیرا عشق نفرینیست

***

مثل من که نیست میشوم
مثل روزها
مثل فصلها
مثل آشیانه ها
مثل برف روی بام خانه ها
او هم عاقبت
در میان سایه ها غبار می شود
مثل عکس کهنه ئی
تار تار تار می شود
با کدام بال میتوان
از زوال روزها و سوزها گریخت!
با کدام اشک میتوان
عشق را به بند جاودان کشید؟
با کدام دست می توان
عشق را به بند جاودان کشید؟
با کدام دست؟

اینها را دیشب تداعی پشت تلفن برایم خواند ... که انتهای حضورش را این بیتها فریاد میزدند

2005-09-01T12:12:00.000+04:30

ثروت
مرد ثروتمند و با تقوایی که در حال مرگ بود از خدا خواست تا ثروت و گنجینه ی خود را به بهشت بیاورد. خدا هم چون مرد ثروتش را از راه حلال به دست آورده بود و به مستمندان هم کمک کرده بود قبول کرد.مرد ثروتمند به خدمتکاران دستور داد تا چمدانی را پر از طلا کنند و داخل تابوتش بگذارند
ساعاتی بعد مرد از دنیا رفت و در آن دنیا همراه چمدان به دروازه ی بهشت رسید. فرشته ی مامور در بهشت به او گفت: "ورود با چمدان ممنوع است." مرد به او گفت که با اجازه ی خدا آن چمدان را آورده است. فرشته قبول کرد و پرسید :" داخل چمدان چه آوردی؟ " مرد چمدان را باز کرد. فرشته با حیرت گفت : "سنگ فرش خیابان؟ " فرشته در بهشت را باز کرد. بهشت شهری بود با دیوارهای از زمرد خانه هایی از سنگ یاقوت با درهایی از لعل سرخ ، درختانی زیبا که مرواریدهای قشنگی از آن آویزان بودند و سنگ فرش خیابان همه از طلای ناب

نوشته شده از کتاب عشق بدون قید و شرط . داستانهای کوتاه از نویسندگان ناشناس . برگردان بهنام زاده . صفحه 41 . که هدیه ای بود از طرف مطرود

2005-08-26T11:16:00.000+04:30

ساعت 10 صبح بیدار شدم و احساس سحر خیزیم بود که با بلندترین صدا بگم صبح بخیراون هم به دفتری که تمام شب ذهنیاتم رو توش خالی می کردم...
الان که فکر می کنم امروز شاید هشتمین روزی است که صبحانه نخوردم....تمام خوردن من غیر از نهار و شام خلاصه شده به چای تلخ.... هر روز صبح که پا میشدم چک کردن اف ها مو به هر چیز دیگه ای ترجیح میدادم...و بعدش هم که میدیدم خبری نبوده ازش ترجیح میدادم برم بخوابم...تمام روزم همین بود...
از اون روز نخوردنم از هیچ بود ...ولی امروزاز همه چیز است... ترجیح میدم به جای صبحانه حرف هایش را مرور کنم....این قدر تصمیمات جدید در تمام شب گرفتم که حالا توش موندم....
نا بخشوده آخه تو کجایی.....این بلندای سکوت مرد ....می خواست برای اولین بار فریاد بزنه.... یادته اولین بار چه جوری پشت تلفن داد میزدم.....تمام وجودم شادی بود....
....تداعی هم که نیست
دیروز با فرشته ام بعد از 14 روز صحبت کردم ..... تاثیر حرفها جوری بوده که .... 6 ساعت فکر کردن روش هم کم بوده اون هم در تاریکی محض... وسکوت مطلق....غیر از صدای موشی( سگ همسایه)... من بودم و دنیا حرف...جمله ها جوری است که هر کدوم یک عمر لازم داره که باور کنی... جمله هایی که وقتی یک بار می خوندم خشکم میزد... 2 ساعت و 45 دقیقه.... ذهنم جوری شده بود که نمی تونست فکر کنه ...فقط دلم می خواست 14 روز انتظار رو خالی کنم...و اصلا نمی تونستم به گرامر جمله هام فکر کنم...شاید تنها زمانیست که انگلیسی می نویسم و حتی به اینکه چی بگم هم فکر نمی کنم....و اشک و اشک...همین ...و اینکه حاضر نیستم دنیا را با یک دقیقه صحبت کردن با او عوض کنم...
فقط یک جمله از حرف های دیروز فرشته ام....
“Don’t discard your fantasies as merely wishful thinking. Honor them as messages from the deepest part of your being about what you can do and directions you can choose.”

2005-08-25T10:51:00.000+04:30

هیچ نمی گویم و سرم را بر سردی دیواری می گذارم که صدای تو خالیه مشت خورده بر آن را می دهد...
و باز هم ... هیچ نمیگویم...!

و سرم را بر گرمی دستی می گذارم که چنگ خورده است در مو های بی خیالیم ..... و چه سعی دارد که مرا بالا کشد....اما ..اما...به زودی خواهد فهمید که هیچ را ارزش نجاتی نیست...! و من هم

2005-08-24T09:13:00.000+04:30

...چهارم شهریور... سالروز در گذشتِ

- «کسي اينجاست؟ هلا! من با شمايم، هاي!... مي‌پرسم کسي اينجاست؟کسي اينجا پيام آورد؟ نگاهي، يا که لبخندي؟فشار گرم دستِ دوست‌ مانندي؟»و مي‌بيند صدايي نيست، نور آشنايي نيست، حتي از نگاه مرده‌ای هم ردپايي نيست.

2005-08-21T23:06:00.000+04:30

خلاصه شده ایم در تکرار
....و من هم
خلاصه شده ام در تکرار چند وجهی ام …
شاید تکرار بی قراری در دو ساعت فراموشی محض …
... شاید تکرار تنفس خیس ِ پر های بالش ِ سنگی ام
تکرار سکوتی که می لرزاندم تمام حضورت را در آن رویای نابود …
تکرار نفس کشیدن ِ بی اساس …
تکرار سکوت مرگ ِ در انتظار …
تکرار بغض های ِ پندار …
تکرار دروغ ِ بودن …
تکرار سرما و فرسوده فریاد …
تکرار حجم ِ غلیظ ِ تنهایی ام …
... تکرار پوسیدگی ِسهمم از عشق
تکرار اکراه و سلام ... در مرداب ِ غریب …
تکرار آویختن لحضه های متروک ... در انزوای وهم …
و تکرار موییدن انتظار... در خاکستر خاموش!
... و دریغا آنکس که تکرارش وجهی ندارد

2005-08-19T07:07:00.000+04:30

missing you....

2005-08-18T06:28:00.000+04:30

زندگی میکنم با چشم

زندگی میکنم تا که شاید بینمت در آن سوی پلکهای خاموشم

از بلندای سکوت آن که تو را منتظر هست هنوز

من بودم!

چهارشنبه ساعت 10:46 شب.......7/4/2005

2005-08-18T06:03:00.000+04:30

Here …I am laying next to my open window. The weather is so cold as my silence, as I’m staring at the moon... I want to close my eyes, to imagine ash angel's memories and her lovely face. Each time, my eyes keep telling me your angel's face won't come ...unless...you purify us with tears .....
tears....
lovely tears.....!
2005/08/15

2005-08-17T10:54:00.000+04:30

This is a story that my dear ash angel told me and I learned lots from that.......I write it here as I hope you do the same …!

One day one of God’s prophet (Jonah) requests Him to destroy the people because they were wrongdoers and don't believe in Him …. God did what he wanted because he was his prophet…. he wiped the nation off the face of the earth… After everything was calm…. He asked Jonah to make a few pots of clay… after the pots were made, he happily informs Him… He told him to paint the pots… The pots were painted…after that …he informed God…and God asked him to break them ….... he (Jonah) complained about the time he had spend on creation… God said when you ask me to destroy my creation this is exactly how I feel.... Nevertheless, I do it because you are my prophet… but my heart breaks to destroy every little creation of mine that is made from love…

As breaking His creations’ hearts is a sin…...for me ….for you… for all of us…..imagine that your complain, to whatever belongs to Him … will break whose heart… which shouldn’t….and what a countless sin it is…….and today I’ve promised that never ever complain about His will. Because, for sure, what ever it is, it is the best for me….for you ….and for all of us…therefore, you my friend promise! … and let yourself be in the hands of His will as you are among His creations…. and don’t forget that you are one of those that he made from love…

و از آنجایی که شکستن دل بنده هایش را گناهی نویسند از برای من ....از برای تو.... از برای ما....پس بنگر به زمانی که اعتراضت به هر آنچه که از اوست میشکند دل آنکه نباید را و چه میکند با تو تجسم شکستنش....و چه گناهی است بی حساب....و امروز سوگند خوردم در برابر فرشته ام که هیچ وقت به آنچه او برایم مقدر کرده است هیچ گونه اعتراضی نداشته باشم... و تسلیم کنم خود را در برابر هر آنچه او می خواهد ....که مسلما صلاح است از برای تو ...از برای من ....و از برای همه ی ما....پس تو هم ای دوست ! همین اکنون سوگندت را یاد کن ...خود را در این سرزمین امید و در میان مخلوقاتش به او بسپار و فراموش نکن که تو هم یکی از آنهایی هستی که از عشقش تو را وجودی بخشیده....